Au

Het ging even mis toen eerder deze week Frédéric Mitterand, minister van Cultuur en onhandig neefje van wijlen de Franse president, een medaille mocht opspelden. Een kleurloze politicus, niet links, noch rechts. Dus viel hij zo te zien in het midden aan.

De (on)gelukkige was actrice Marion Cotillard die benoemd werd tot officier des Arts et des Lettres. Zij brak door in 1998 in de actiefilm Taxi en werd een fenomeen als Edith Piaf in La Môme, die overigens in de VS in de bioscoop draaide onder de titel La Vie en Rose. Daarvoor ontving ze in 2008 zelfs de hoogste internationale onderscheiding, de Amerikaanse Academy Award (Oscar) als beste actrice. De Franse tegenhanger hiervan, de César, kreeg ze drie jaar eerder voor haar rol als moordenares in Un long dimanche de fiançailles.

Marion kon zich, ondanks haar gewelddadige ervaring uit die film, deze keer gelukkig beheersen...

Kijk hier naar haar geweldige clip uit de film Nine

Un prophète

De winnaar van de Grand Prix du Jury op het filmfestival van Cannes gaat in februari ook een gooi doen naar een Oscar. Het drama Un prophète van regisseur Jaques Audiard vertelt het verhaal van de 19-jarige Malik El Djebena (Tahar Ramin), een veroordeelde die probeert te overleven in de gevangenis. Hij kan niet lezen of schrijven en moet zes jaar brommen voor een geweldsdelict, zoals dat zo fraai in juridische termen heet. Iets met een mes en een politieagent, zoveel wordt duidelijk.

Hij komt als groentje terecht in een geheel besloten samenleving, waar ene César Luciani (Niels Arestrup) als chef van de Corsicaanse maffia de baas is. Die dwingt hem een verklikker om zeep te helpen, "jij vermoordt hem of ik vermoord jou" is de simpele boodschap. Het begin van een klassiek gegeven: een jonge crimineel die in de bajes belandt en er als geslepen gangster weer uitkomt.

De film is niet echt gewelddadig, maar toont volgens kenners een realistische schets van het (Franse) gevangenisleven. Inclusief indirect commentaar op het rechtssysteem, niet alleen in Frankrijk. Ook al leert Malik lezen en schrijven in de gevangenis, behaalt hij er een diploma en leert een vak, van rehabilitatie is geen sprake. Hij komt wel vrij met een boel connecties om succesvol te worden in het 'milieu'.
Eind goed, al goed...?

Kijk naar de trailer

Entre les murs

Vorig jaar de hoogste trede op het filmfestival in Cannes . Vandaag genomineerd voor een Oscar voor beste buitenlandse film. Entre les murs van Laurent Cantet moet het opnemen tegen de Israëlische Waltz with Bachir (documentaire tekenfilm die vorige maand al een Golden Globe won), de Duitse film over de terreurgroep Baader-Meinhof, het familiedrama Revanche van de Oostenrijkse regisseur Götz Spielmann en Departures, over een werkloze Japanse cellist die solliciteert om lijken te gaan prepareren voor crematie.

Entre les murs is een film naar het boek van François Bégaudeau, die in de hoofdrol zichzelf speelt. Leraar Frans in een vierde klas van een 'zwarte' middelbare school in Parijs. Verfilmd met amateur-acteurs (echte leerlingen) en veel improvisatie. Inmiddels door critici gewogen als een verontrustend beeld van de (Franse) jeugd. De terugblik aan het eind van het schooljaar toont de belangrijkste conclusie van de film. Van wat ze geleerd hebben weten de leerlingen nauwelijks meer hoe het precies zat. Een schrijnend resultaat.

Wat bleef na Cannes was de pret om de prijs. Het onderwijs lijkt rijp voor de omstreden réforme.
Of is film ècht alleen maar illusie?

La Môme

Het was al negenenveertig jaar geleden dat een Franse actrice in Hollywood een Oscar voor de beste hoofdrol kreeg uitgereikt, maar dit weekend overkwam het tot haar zichtbare verrassing de 33-jarige Marion Cotillard. Het meest gewilde kleinood uit de filmindustrie ontving ze voor haar rol van de zanglegende Edith Piaf in La Vie En Rose uit 2007, in Frankrijk uitgebracht als
La Môme. Eerder kreeg ze voor die vertolking al een Golden Globe (van de internationale filmpers in Hollywood), een Britse Bafta en een César in Cannes. In de prachtige, maar intens droevige film vertolkt ze La Môme, zoals de geliefde Piaf werd genoemd, op een heel persoonlijke manier die de verschillende jury's unaniem hebben beloond. In een interview vertelt ze dat ze tijdens het lezen over Piaf onder de indruk raakte van de enorme intensiteit van het leven van de frêle diva, zodanig "dat het haar sprakeloos achterliet".

Marion Cotillard met Gérard Depardieu in La Môme

Sprakeloos was ze ook toen ze achter de schermen van de Oscar-uitreiking werd uitgenodigd een dankwoord voor een camera uit te spreken. Met als resultaat 45 seconden blijdschap, zenuwen en verbijstering over de prijs in haar handen. Toch heeft de beste actrice van 2008 al heel wat ervaring met de camera. Na een vingeroefening in de tv-serie Highlander kreeg ze haar eerste filmscript in 1994 in een niemandalletje, maar moest twee jaar wachten op een echte rol in La belle verte. Tot nu staat haar naam in ruim 40 films op de aftiteling, bovendien is moeder comédienne en vader regisseur, dus de spotlichten zijn haar van de luier af vertrouwd. Internationaal werd ze bekend in de Franse aktiefilm Taxi uit 1998 en ontving ze in 2004 al een César voor de beste vrouwelijke bijrol. Greenpeace, altijd op zoek naar een prominent uithangbord, benoemde haar onlangs tot ambassadrice. Gezien haar nieuwe status zal Marion Cotillard veel bomen moeten gaan planten om vliegkilometers te compenseren, maar dat terzijde...

Haar voorgangster als beste actrice op het Oscar-podium was Simone Signoret, die in 1959 de prijs kreeg voor de Britse film Room at the top. Zij speelde daarin een femme-fatale met de grote ster Laurence Harvey als tegenspeler (links). Ook Juliette Binoche kreeg een beeldje, maar dat was voor de beste bijrol in The English Patient uit 1997. Voor de statistiek: Claudette Colbert viel in 1935 in de prijzen, maar was toen al genaturaliseerd tot Amerikaanse.

Klik hier voor een trailer van La Môme.