Olympique

Hoewel Griekenland de eer had als eerste de moderne Olympische Spelen te organiseren, heeft Frankrijk toch ook een aardige relatie opgebouwd met de vijf legendarische ringen. Het was immers een Fransman die het in 1892 allemaal bedacht.
Pierre de Coubertin, geboren in Parijs als nazaat van een aristocratische familie met wortels in Normandië. Bokser, schermer, zwemmer en roeier. Groot bewonderaar van de manier waarop universiteiten in Engeland en de VS sport in het lesprogramma gebruiken. Geïnspireerd door opgravingen in het Griekse Olympia komt hij in 1892 met het plan om de antieke spelen nieuw leven in te blazen, gepresenteerd in de Parijse universiteit Sorbonne. In hetzelfde jaar is hij trouwens scheidsrechter van de finale van het eerste Franse kampioenschap rugby.

Zijn idee slaat aan en twee jaar later is er het Comité International Olympique. De eerste vergadering, uiteraard in Parijs, besluit zijn project te starten in Athene en de volgende in 1900 in zijn geboortestad als onderdeel van de grote Wereldtentoonstelling. Aldus geschiede.

Op 14 mei treden 24 landen aan met 975 mannen en 22 vrouwen in 19 officiële takken van sport, waaronder pelote. Het sportfeest duurt tot eind oktober en in de marge worden ook nog wat andere 'sporten' uitgeprobeerd, zoals kanonschieten, hengelen, brandblussen, levende duiven neerknallen en ballonvaren. Bovendien nemen 55 voertuigen deel aan de Course Paris-Toulouse-Paris over 1448 km, waaronder twee broertjes Renault.

De Fransen zelf zijn grote winnaar in deze thuiswedstrijd met 101 plakken, waarvan 26 goud. Grote held is echter de Amerikaanse atleet Alvin Kraenzlein, vier keer goud waaronder verspringen met aanloop (het kon ook zonder aanloop). De vrouwen mogen slechts deelnemen aan tennis en golf. De eerste vrouw die goud wint is dan ook de geheel geklede Britse tennister Charlotte Cooper.

Parijs krijgt ook in 1924 de zomerspelen en in hetzelfde jaar worden de eerste winterspelen in Chamonix gehouden. De wintersporters komen in 1968 (Grenoble) en 1992 (Albertville) ook naar de Franse Alpen. Eventjes lijkt het erop dat Parijs in 2012 weer aan de beurt is, maar Londen gaat met de vijf ringen aan de haal.
Grootste Franse winnaars in 112 jaar zijn de schermers Philippe Cattiau en Roger Ducret in de twintiger jaren met ieder 8 medailles. Bij de vrouwen is het schermster Laura Flessel-Colovic met 5 plakken, maar zij kan dat aantal in Beijing nog vergroten.

China

NL wordt ook wakker. In de Haagse catacomben is langzaam het besef doorgedrongen dat er iets in de wereld aan 't veranderen is. Kijkt het Oranjeteam van Balkenende nog steeds met soms ongezonde bewondering naar Washington, de achterbanken van de Tweede Kamer hebben ontdekt dat aan de andere kant van de wereld ook leven is. Beijing komt in beeld. Niet vanwege het heiligdom van Zeus in Olympia, maar wel omdat fors betaalde adviseurs voorspellen dat over luttele jaren China de grootste economische macht ter wereld zal zijn. Dus roepen volksvertegenwoordigers plots dat Chinees in het pakket moet. Want er valt geld te verdienen. Sinds de Gouden Eeuw weinig veranderd.

Fransen trekken zich doorgaans weinig aan van talen die buiten de Métropole worden gesproken. Ze gaan bij voorkeur ook niet in dat buitenland op vakantie. Daarom hebben ze destijds bij de dekolonisatie nog wat tropische eilanden achtergehouden. Kunnen ze in hun langue maternelle toch een ballon bestellen.
Natuurlijk zit Engels op de middelbare school in het pakket. Maar slechts een enkeling slaagt erin dat zonder gruwelijk accent verstaanbaar uit de strot te krijgen. Je knijpt de billen bij elkaar wanneer je nieuwslezers op het tv-journaal Engelse termen of namen hoort verkrachten. Ze leren 't nooit en ze ontkennen niet dat ze dat ook helemaal niet willen.
Maar, zeggen chauvinisten, 3 maanden geleden werd in China de 100e supermarkt van Carrefour geopend en er werken toch 250.000 Chinezen in 1800 Franse bedrijven? En dat zonder Chinees in het examenpakket. Bien sûr, maar daarbij gaat 't om niet meer dan 1,2% van alle buitenlandse investeringen in dat enorme land.

Chinezen leren gewoon zelf massaal Frans, of Engels, of Duits. Desnoods Nederlands wanneer ze vinden dat ook in een landje onder de zeespiegel handel zit. Net zoals ze alles imiteren en daarmee de hele elektronicamarkt op deze aardkloot van spullen voorzien, doen ze daar niet moeilijk over.
Resultaat is dat Fransen in China per jaar voor slechts 8 miljard euro spullen verkopen, met aan de top Schneider (elektronica) en Alstom (energie en transport), maar nazaten van Mao vangen 20 miljard uit Frankrijk voor geleverde waar. Het ritselt dus ook in Parijs van de rapporten dat 't anders moet.

Maar pas op, ze komen dichterbij. Op 20 minuten rijden is kort geleden zonder veel poespas een grote zelfbedienings- en afhaalchinees geopend. De kleine en buitengewoon vriendelijke mannetjes en vrouwtjes spreken keurig Frans en 't is yamyam.