7 april 2010

Route

Niet altijd makkelijk om de juiste weg te vinden. Zeker niet wanneer een wegbeheerder je op deze manier in totale ontreddering brengt.

Ook in 16e eeuw was in Frankrijk kennelijk behoefte aan duidelijkheid voor het toenemend verkeer op de schaarse wegen. Zo erg dat de toenmalige koning François I in 1539 de alleereerste verkeersregels afkondigde. Het inhalen van voertuigen werd verboden en ook het omkeren (demi-tour) werd aan banden gelegd. De eerste politieagenten moesten daar op toezien. Uiteraard werden de regels vooral toegepast in en om Parijs, want verderop was de invloed van de koning op het verkeersgedrag betrekkelijk gering.

Het duurde tot 1835 voordat de overheid de eerste verkeersborden vaststelde, vooral voor de grote verkeersaders. Op 21 juni 1853 gevolgd door het aanwijzen van de eerste Routes Nationales. De komst van de automobiel bracht een vrijwel jaarlijkse stroom aan regels en evenzoveel wijzigingen op gang. In 1905 allemaal vastgelegd in de Code de la Route, het enige echte verkeersreglement.

Maar het was de bekende bandenfabrikant Michelin die in 1912 de Franse wegen nummerde en de weg ging wijzen. Die oude betonnen palen met emaille borden zijn nu vrijwel uit het straatbeeld verdwenen, maar hier en daar zie je het Frankrijk van toen nog even terug.


Zoals ook in Calvisson, in de buurt van Nîmes, waar de goede oude tijd een nostalgisch spoor aan de gevels heeft achtergelaten.

Labels: , , ,

10 maart 2009

Schande

De beroemde rode Guide Michelin vierde deze maand de honderdste uitgave. In 1900 verscheen de eerste editie in Frankrijk, maar de beide wereldoorlogen zorgden voor een onderbreking van de reeks . Offert gracieusement aux Chauffeurs, stond op de omslag van het eerste gidsje. Gratis, ook voor wielrijders. Want het ging de broertjes André en Edouard Michelin uit Clermont-Ferrand natuurlijk om hun luchtbanden. Voor auto en vélocipède, met uitgebreide handleiding wat te doen bij malheur. De kosten van het boekwerk werden gedrukt door advertenties. Al lang niet meer bestaande fabrikanten van rijdend tuig, garages voor allerhande hulpverlening en leveranciers van onderdelen en brandstof liftten tegen vergoeding mee met hun waar.

De beschrijving van steden en dorpen vormde ook toen de hoofdmoot. Niet met sterren en vorkjes als kwaliteitsaanduiding voor de herberg. Wel met een simpele melding dat er een hotel was of een brandstofpomp (vaak bij de kruidenier). De garage kreeg een plekje en soms zelfs naam en adres van een locale mecanicien. En niet te vergeten de plaatselijke leverancier van die voortreffelijke chambres à air uit Clermont-Ferrand. Op de laatste pagina stond een lijstje met symbolen, sommigen al 109 jaar in gebruik (klik op de afbeelding voor een vergroting).


In een voorwoord van Touring Club de France werd de automobilist gewaarschuwd voor hotelbazen die veel francs vroegen om het vehikel te stallen. En dat terwijl sinds jaar en dag paard en wagen geheel gratis onderdak genoten.

Schande!

Labels: , , ,