24 juni 2011

Groene fee

Kunstschilders, dichters, schrijvers en alcoholisten kunnen hun hart weer ophalen, want na 96 jaar mag ’t weer. Op 16 maart 1915, midden in de Grande Guerre, verbood de Franse regering de productie en verkoop van absint. De ongemeen sterke drank (tot wel 70%) op basis van anijs, absint-alsem, venkel en nog wat duistere kruiden had voor genoeg ellende gezorgd, dacht Parijs. Absint was op dat moment met 90% marktleider sterke drank. Een slordige 40 miljoen liter per jaar.
Massaal alcoholmisbruik zorgde eind 19e eeuw voor talloze, vaak gewelddadige en zelfs dodelijke familiedrama’s. Daarbij kreeg vooral het anijsdrankje de schuld. Het zou hallucinerend zijn en voor hersenbeschadiging zorgen, wat tot nu toe nooit afdoende wetenschappelijk is bewezen. Wel dat er destijds illegaal kopersulfaat aan werd toegevoegd, voor een mooiere kleur.

Henri-Louis Pernod maakte het eerste groene drankje in 1805. Hij had het recept gekocht van de Franse arts Pierre Ordinaire, die te paard zijn wondermiddelen in de Zwitserse Jura aan de man bracht. Het werd vooral populair onder kunstenaars, die het als Fée Verte een belangrijke bron van inspiratie noemden. Vincent van Gogh zou er zijn gele periode aan over houden en Ernest Hemingway moet For whom the bell tolls onder invloed geschreven hebben. Andere beroemdheden als Charles Baudelaire, Guy de Maupassant, Édouard Manet, Oscar Wilde en Paul Verlaine konden ook niet van de absint afblijven.

Na het verbod gingen de grote producenten over op de mildere anis (Pernod) en pastis (Ricard). Pas in 1988 mocht de oude methode weer gebruikt worden, echter zonder de beladen naam absint. Volgens origineel recept, maar met het etiket liqueur aux plantes d’absinthe. Wijzer geworden mag het nu weer gewoon absinthe heten.

Doe 't net als de kenners, volgens dit ruim 100 jaar oude ritueel met een suikerklontje. Misschien krijg je met een beetje geluk ook artistieke inspiratie. Wanneer je dan morgen wakker wordt met een knallende kater  plus vrolijk vers, briljant boek of nog druipend doek, heeft 't gewerkt.
Santé!

Meer absint op http://www.museeabsinthe.com/

Labels: , , , , , , ,

12 maart 2008

Adieu

Le der des der is niet meer. De laatste der laatsten is overleden, 110 jaar oud.

Lazare Ponticelli , de enige nog levende poilu, kreeg op hoge leeftijd plotseling een eerbetoon dat hij liever niet wilde. Omdat het geen verdienste was de laatste overlevende te zijn van de slachtingen in Wereldoorlog 1, liet hij meerdere malen weten. Hij riep de Fransen op om vooral zijn kameraden te gedenken die de hel van 14-18 niet hebben overleefd. Toch stuurde het Elysée zijn overlijdensbericht de wereld in, vergezeld van een verklaring van Sarkozy, waarin de president sprak over zijn 'diepe emotie en oneindige droefenis'.

Ponticelli, die zijn laatste jaren doorbracht in Kremlin-Bicêtre (Val-de-Marne), is uiteindelijk gezwicht voor de druk van de regering en heeft toegestemd in een officiële plechtigheid. 'Au nom de tous ceux qui sont morts, hommes et femmes'. Maandag 17 maart zal in Les Invalides een herdenking plaatsvinden in aanwezigheid van de president.
De
laatste Fransman uit La Grande Guerre zal, wel geheel volgens zijn wens, worden bijgezet in het familiegraf in Ivry-sur-Seine.
Eén oorlog lijkt voorbij...


Labels: , , ,

1 februari 2008

Veteraan

Louis de Cazenave is twee weken geleden in Brioude begraven. Hij werd 110 jaar, ruim negentig jaar ouder dan de gemiddelde levensverwachting voor zijn generatie. Die werd namelijk in 1914 massaal opgeroepen om de loopgraven in La Grande Guerre, zoals Wereldoorlog 1 hier heet, te bevolken. Zijn dood werd officieel bekendgemaakt door het ministerie van oud-strijders. De Casenave bracht in 1917 negen maanden door aan het front in de Vogezen, waarna hij tot de wapenstilstand een jaar later iets minder gevaarlijk werk kreeg bij de artillerie. In een interview zei hij enige tijd geleden dat de oorlog elke dag door zijn hoofd spookte, maar erover praten kon hij nooit.

Van de 8,5 miljoen jonge Franse mannen die in vier jaar het uniform van de poilu kregen aangemeten, hebben er 1,4 miljoen de gigantische slachtpartij niet overleefd. Niet minder dan 4,5 miljoen soldaten kwamen lichamelijk en/of geestelijk beschadigd uit de modder van de Somme en Verdun terug naar huis. Na het overlijden van De Casenave is er nu nog slechts één in leven. Dus stort de hele Franse pers zich op Lazare Ponticelli, een veteraan die met een beetje geluk zelfs nooit in de Noordfranse merde terecht zou zijn gekomen.


Lazare is namelijk in Italië geboren. Maar mama ontvlucht papa en trekt zonder kroost naar Frankrijk, op zoek naar een beter leven. Na vaders dood reist hij als negenjarige op eigen houtje met de trein naar Parijs. Geld voor het kaartje opgespaard door vanaf zijn zesde jaar al te gaan werken. Hij pakt in de lichtstad allerlei baantjes aan en Frankrijk geeft hem na een paar jaar een werkvergunning.

Bij de Duitse oorlogsverklaring in 1914 meldt hij zich met zijn oudere broer bij het Vreemdelingenlegioen "om wat terug te doen voor de ontvangst in Frankrijk". Met niet meer dan een rode broek en dito muts worden ze naar het front aan de Aisne gestuurd. Maar wanneer Italië in 1915 de oorlog binnenrolt en hem oproept, weigert hij terug te keren en moet door gendarmes naar Turijn worden gebracht. Ponticelli belandt bij de Alpenjagers en vecht zijn oorlog ditmaal tegen Oostenrijkers in Tirol en Slovenië, raakt gewond maar neemt na herstel nog deel aan de bloedige strijd rond Monte Grappa bij Venetië.
Hij overleeft, keert in 1920 terug naar Frankrijk en bouwt met twee broers een bloeiende onderneming op (nu een multinational met 2000 medewerkers actief in olie en kernernergie). In 1939 krijgt hij een Frans paspoort en sluit zich in zijn volgende oorlog aan bij het verzet. De laatste der laatsten wil geen nationale begrafenis en noemt dat een belediging voor alle dode kameraden. "Ik had alleen geluk, de meeste kogels gingen gewoon voorbij".

N.B. De laatste Duitse veteraan Erich Kästner is op nieuwjaarsdag overleden. Hij werd 107.

Labels: , ,