19 juni 2010

Huîtres

De oester is in Frankrijk nog steeds volksvoedsel. Net als bij de Kelten, die al vóór de jaartelling wisten wat lekker was. Waarschijnlijk geen idee dat het schelpdier eigenlijk Ostrea edulis heette. Dat hadden de Latijnen besloten. Hier vernamen ze dit nieuws pas een paar eeuwen later. Dus niet gehinderd door enige kennis haalden ze de zilte versnapering uit riviermondingen en ondiepe zeearmen. De ostrea doet 't namelijk niet in zoet water. De Kelten zullen 'm levend uit de schelp hebben gegeten, want en gratin was nog niet uitgevonden. Wellicht voor de verstokte vegetariër een doodzonde, maar als huisdier bleek ie toch wat saai.

Opgravers vinden nog wel eens een vergeten plek met hopen lege schelpen. Een Keltisch feestje dus. In die tijd waren het gewoon huîtres sauvages. Tegenwoordig nuttig je vooral de gekweekte nakomelingen. Zowel uit de Méditerranée als langs de Atlantische kusten. In de Languedoc die uit Bouzigues of andere plaatsen rond het Étang de Thau (foto). De eeuwige strijd waar ze 't lekkerst zijn is voor ons inmiddels beslist. Met afstand staan die uit Bélon in het zuiden van Bretagne op de hoogste tree. Ga maar naar Chez Jacky in Port du Bélon bij Riec. Wel effe bellen, de tent zit zo vol.

Oesters zouden potentieverhogend zijn, dus pas op. Afrodisiacum heet dat. Rijk aan fosfor, maar wel in een spannende verpakking. De beroemde driesterren-minnaar Casanova was een grootverbruiker. Hij noemde ze een prikkel voor de geest, de zinnen en de liefde. Je bent gewaarschuwd.
Overigens geldt dit ook voor asperges, artisjokken, pastis, bokkentestikels en klierafscheidingen van bronstige olifanten. Om maar een paar lekkernijen te noemen. Kelten wisten er wel raad mee.

Oesters moeten vooral vers. Ingevroren of ingemaakt, vergeet het. Zo uit het vuistje, net als de Kelten. Fransen leren het hun kinderen al vroeg. Voor ons uit het natte noorden toch bijzonder. Kleintjes die met gelukzalige blik hun zoute schelpje uitslobberen. Pa en ma doen er soms wijnazijn en fijngesneden uitjes op. Waarschijnlijk een liefdesleven met hoge zuurgraad.

Bon appétit!
En let op: een huîtrière is niet de madame van de kweker, maar een oesterbank.

Labels: , , , , ,

13 december 2009

Walhalla



Frédéric Boucheron was de eerste juwelier die zich vestigde aan de Parijse Place Vendôme, tegenwoordig het Walhalla én Mekka voor verslaafden aan smaragd, briljant, topaas en andere bling-bling. Op nummer 29 betrok hij in 1893 een deel van het pand waar een cliënte, de excentrieke gravin van Castiglione, een etage bewoonde. Deze Italiaanse courtisane, ooit één van de mooiste vrouwen van haar tijd, had haar vermogen vergaard door af en toe het bed te delen met keizer Napoleon III. Een groot deel daarvan besteedde zij vervolgens in de kraam van Frédéric.

De Boucherons waren van Parijse komaf en het nageslacht heeft tot de vierde generatie steeds achter de toonbank gestaan in dezelfde winkel, destijds door overgrootvader gekozen vanwege de zonnige plek zodat de etalagespulletjes mooi glinsterden. De toptijd van Maison Boucheron lag begin vorige eeuw, toen alles van adel of aanzien zich naar Parijs spoedde om geld uit te geven.

In het kasboek ondermeer de Russische courtisane La Païva (in Londen bekend als The Grand Horizontal...), de immens rijke Gertrude Vanderbilt (op foto met diadeem van nu € 1.6 miljoen), prinses Fawzia van Egypte (ega van de Sjah van Perzië), prinses Alixa van Hessen-Darmstadt (de latere tsarina Alexandra van Rusland) en niet te vergeten de
maharadja van Pitalia Bhupinder Singh, ook wel genoemd de Casanova van Punjab (2 meter lang, had 400 concubines, 87 kinderen en een fortuin groter dan de Engelse koning).

De nazaten hebben goed geboerd met het spaarpotje van overgrootvader, openden in 42 landen hun deuren en verkochten de handel in 1999 aan een Zwitser. Een jaar later werd de boel eigendom van het Italiaanse modehuis Gucci.
Het zal de Boucheronnetjes een zorg geweest zijn.

Labels: , , , ,