Koppel

Wanneer je thuis gelukkig wil zijn, trouw dan met een meisje uit je dorp. Een oud Frans gezegde, dat bovendien nog mooi rijmt ook: Si tu veux être heureux en ménage, épouse une fille de ton village. Of daar liefde aan te pas kwam deed er eigenlijk niet toe.

Het huwelijk in Frankrijk had tot voor kort weinig te maken met amoreuze toestanden. In hogere kringen werden door een juridisch contract familiebelangen en erfgoed veilig gesteld. Maar ook de lagere standen sloten vaak een economische overeenkomst tussen twee families. Niet zelden was een koe of bunder grond belangrijker dan de eventuele hartkloppingen tijdens de trouwpartij. Zeker in de campagne, waaruit Frankrijk voor het grootste deel bestaat, ging het beschermen van de tradities van een dorpsgemeenschap ver boven vlinders in je buik.

Ridders uit de 12e eeuw deden niet anders. Hun half-religieuze hoofse liefde was voor buiten de kasteelpoort en met de dame in kwestie werd niet getrouwd. Want liefde en huwelijk vormden zelden een harmonieus koppel. Zelfs de Franse Revolutie bracht geen kentering. In het geprogrammeerde huwelijk bleef vooral de bruid tot begin vorige eeuw afhankelijk van keuzes van wederzijdse ouders.

Tegenwoordig lijkt liefde wel de hoeksteen van het huwelijk. Althans, dat willen glossies, films en datingprogramma’s ons doen geloven.
Maar de laatste tien jaar is het aantal Franse scheidingen met 40% gestegen en éénderde van de huwelijken strandt.

Niet voor niets is divorcefrance.fr één van de populairste sites op internet.

Valentinus

Dikke rij vanochtend bij de bloemenboer in het dorp. Mannen vooral, beetje onwennig zo zonder madame. Niet dat ze daar nooit iets kopen. Maar dan meestal harde waar, een spa of houweel om de weerbarstige bodem te lijf te gaan. Desnoods een flinke pot bouillie bordelaise voor het onkruid, of korrels om ratten op een afstand te houden. Vandaag moesten het rode rozen zijn, hadden ze al op school geleerd. Of een hart van chocola. Een enkeling was de weg een beetje kwijt en vertrok met een bak violen. De madame van de bloemenboer vond het allemaal best. Voor haar is de Jour Valentin tenslotte uitgevonden.

14 februari staat Saint Valentin met een kringetje op de kalender van de brandweer, die hier rond de jaarwisseling door een paar stoere pompiers wordt aangeboden. Voor bijna elke dag een heilige, het kan niet op. Maar met monnik Valentinus uit de derde eeuw heeft het allemaal niks van doen. Die werd op de 14e van de sprokkelmaand in 270 door de Romeinen letterlijk een kopje kleiner gemaakt. Gewoon omdat ze toen nog weinig op hadden met christenen. Zelfs niet met een priester die, zo gaat het veel later verzonnen verhaal, in Rome een bloementuintje had en het liefst maar een beetje met schoffel en gieter aan de gang was. Overigens worden nog twee andere Valentinussen in schimmige kronieken genoemd, wat een middeleeuwse paus de uitspraak ontlokte dat het in de hemel heus wel bekend zou zijn wie de echte was...

Onze Valentijnsgedachte is Angelsaksisch. Britten schijnen al in de vijftiende eeuw de monnik feestelijk te hebben toegedronken, bij ons in NL werd de heilige alleen herdacht als patroon tegen vallende ziekte. Fransen zijn er dol op, de advertentiebladen puilden deze week uit de brievenbus. Niet alleen bloemen, je mag je grote liefde ook een vijfdelig tuinsetje kado doen en een plasmascherm schijnt uitermate romantisch te werken. Verder opvallend veel beha's en strings in de aanbieding dit jaar. Wel via internet, hoef je niet genant in de rij te staan.
Alles is dus handel geworden. Ook de grote kerk uit Rome zat kennelijk een beetje in de maag met de prekende pater, want in 1969 is hij stilletjes van de heiligenlijst verdwenen. Wat rest is een geslaagde 20e-eeuwse commerciële truc, een drukke dag voor bloemenboeren en artiesten die chocoladeharten boetseren. En een probleem voor alle mannen die niet op de brandweerkalender hebben gelet.


Lichtpuntje is een waarheid uit het volksgeloof: Zonneschijn op Sint Valentijn geeft goede wijn.
Het was vandaag een stralende dag!