26 juli 2011

Samedi noir

Zaterdag 30 juli, de eerste samedi noir van 2011. Een week later de tweede, meer komen er ook niet. Fransen houden het lekker exclusief. Het lijkt voor de meesten ook gewoon een aardig tijdverdrijf. Anders sluit je toch niet zo maar aan bij gemiddeld 500 km andere gestoorden. Misschien bestaat er wel een geheim verbond. Met een druppel bloed uit de rechtervoet, dat symbool voor hard en ruig, hebben ze een concordaat gesloten. Om één keer per jaar, voorzien van de benodigde liters heilige vloeistof, elkaar te treffen op eindeloze vlakten asfalt met een oppervlaktetemperatuur van minimaal 50 graden. En daar een aantal uren in opperste staat door te brengen. Erbij horen. Straks bij de rentrée kunnen bogen op de langste file, dat moet het doel zijn.

De komende dagen ronken ook krantenredacties op volle toeren. Prognoses over waar het mis zal gaan, hoe laat Parijs los gaat, hoeveel Bataven met gevulde trekhaak de gemiddelde snelheid op de autoroute zullen frustreren en waar uiteindelijk de langste file zal staan. En vooral, wordt het vette record uit 2007 eindelijk gebroken? Op 4 augustus om 12.30 uur stond de teller toen op 842 kilometer. Zeg maar de hele autoroute van Parijs tot Toulon vol. Dat moet toch beter kunnen...

De Franse wegenverkeersdienst heet Centre National d'Information Routière . Sta je toch een beetje deftiger in de rij met zo'n club achter je. Voor zaterdag hebben ze weer voldoende drama voorspeld. Het weer werkt ook mee, in het zuiden stijgt het kwik na dagen Nederlandse temperatuur gelukkig weer boven de dertig. Onbetwist hoogtepunt is elke keer de péage. Welke rij kies je, loopt het niet warm voor onder de kap en hoe houdt het jongvolk zich op de volgepropte achterbank. Kortom, het genot kan niet op. Omkeren mag niet, je moet doorgaan, doorgaan.

Bij elke afslag weer een moeilijk moment. Eraf is een keuze. Toch maar niet. Alle auto's om je heen zijn tenslotte al bijna 150 kilometer heel vertrouwd. Vooral die Duitse bus, waar ze blikjes bier met Rheinheitsgebot uit het raam aangeven. In ruil krijgen ze vette Franse saucisson. Gelukkig allebei van Lidl. De Europese gedachte leeft wel degelijk op dit tabernakel van de oliegiganten.

En zeg nu zelf, wat zoek je op zo'n stille Départementale.
Behoefte aan een middagje masochisme? Het hooglied van de bouchon wordt zaterdag vooral gezongen op de A7 in het Rhônedal tussen Valence en Orange, de A9 vanaf Montpellier naar Spanje en de A10 van Parijs naar Bordeaux. Wacht niet te lang, rond een uur of 11 moet je je plek wel gevonden hebben om echt mee te shaken.
Zo niet, volgend jaar weer nieuwe kansen!

Labels: , , , , , ,

30 juni 2011

Nachtvaas

Normandië heeft z'n gat en op zich is dat niet zo bijzonder. Er zullen in elk departement ontelbare gaten liggen, maar die daar aan de Kanaalkust is wijd en zeker zijd bekend. In ieder geval bij de meeste Fransen. Geen gat is trouwens zo vaak nageaapt, maar ze halen het niet bij de enige echte. Dé Trou Normand is een klein glaasje calvados, gedistilleerd sap van Normandische appels op eiken gerijpt. Mag een bolletje appelsorbet in, maar puur is echter. Je drinkt het tussen twee gangen van een grande bouffe. Ook al zo'n prachtige naam om water van in de mond te krijgen. Een copieus treffen met andere liefhebbers is een uitstekende gelegenheid om het gat uit te proberen. Bedoeld om de eetlust weer een beetje aan te wakkeren en de maag op orde te houden. Wil je 't echt goed doen, pak dan een heel groot glas en laat dat de tafel rond gaan. A l'amitié!
Maar pas op voor namaak, zoals andere digestiefjes, met of zonder waterijs. Er zijn zelfs onverlaten die cocktails in de strijd gooien. Een truc normand.

Zeker in Normandië moet je maar geen vase de nuit bestellen. Je krijgt allicht een glimlach terug, maar geen gevuld glaasje. Toen de Britse veldmaarschalk Bernard Montgomery in juni 1944 een paar dagen na de eerste landingen ook in Normandië aankwam, was zijn speciaal ingerichte Leyland caravan hem vanuit Portsmouth al vooruit gegaan. In de tuin van Chateau de Creuilly (boven), zijn eerste hoofdkwartier even oost van Bayeux, stond het vehikel op hem te wachten. Compleet ingericht, dacht Monty. Maar één onontbeerlijk instrument bleek afwezig, een nachtspiegel. Opgezocht in het wel meegekomen Engels-Franse woordenboek bleek dit een pot de chambre te zijn. Doch de keurig opgevoede bevelhebber durfde kasteelvrouwe Madame de Druval niet om zo'n intiem hulpstuk te verzoeken. Maar zomaar achter een boom kon ook niet, zelfs niet in oorlogstijd.
Zijn adjudant wist raad. Hij vroeg aan Madame een bloemenvaas te leen. Nadat alle vazen uit het kasteel bekeken waren, moest de adjudant toegeven dat ze geen van allen deugden voor de bloemen van le maréchal. Had Madame misschien nog een ander type?
Begiftigd met sterke intuïtie en dito gevoel voor humor, haalde zij een kleine witte pispot tevoorschijn, versierd met rose bloemen.
Ze presenteerde het kleinood als vase de nuit, speciaal geschikt voor de bloemen van generaals.
Het verhaal wil dat Monty tot op hoge leeftijd in zijn huis in Hampshire de gebloemde nachtvaas naast de pantoffels onder het bed had staan.                       
                          Churchill, Monty en de adjudant voor de 'caravan' in Creuilly

Labels: , , ,