31 maart 2010

Slooprijp


Bouwen in Frankrijk is aan regels gebonden. Maar regels zijn hier naar het lijkt vooral bedacht om overtreden te worden. Of op z’n minst ongelezen in de la te belanden. Dat is eind februari weer bewezen door orkaan Xynthia op haar reis door het landschap aan de Atlantische kust. 53 doden en naar schatting duizend huizen in de Vendée en Charente-Maritime die onherstelbaar zijn. Veelal gebouwd in gevaarlijke gebieden, blijkt nu uit onderzoek.

Dus komt er binnenkort een wet waarmee hele regio’s rouge worden verklaard. Onbewoonbaar dus. Een klap voor de eigenaren, die geen andere keus hebben dan te verhuizen. In het beste geval zal hun eigendom worden aangekocht door gemeenten of staat. Hele buurten, campings en villa's zullen worden gesloopt. Andere plekken krijgen het stempel jaune. Daar woon je dan op eigen risico. Er staat een fonds op stapel dat moet gaan onderhandelen met eigenaren over een vergoeding tegen marktprijs. Alsof er in die gebieden nog een markt zou bestaan. Weigert een eigenaar, dan volgt onteigening.

Volgens de Franse federatie van verzekeraars zijn 500.000 mensen getroffen door Xynthia. Schade 1,5 miljard euro. Maar daarmee houdt 't niet op. 1400 gemeenten hebben bebouwing in gebied dat potentieel onder kan lopen. Het gaat dan om pakweg 770.000 woningen en 90.000 bedrijven. Natuurlijk allemaal gebouwd met een vergunning. Het wetsvoorstel kost dus al tientallen miljoenen euro's voor eigenaars van woningen. Dan de bedrijven nog.

Wie uiteindelijk het uitstapje van Xynthia betaalt?

Kijk voor meer ongemak ook even op verbazing

Met dank aan Anneke

Labels: , , , ,

3 maart 2010

Middeleeuws

50 doden later kom je er achter dat een groot deel van de 9000 kilometer aan dijken die ons hier tegen het water moeten beschermen nog uit de Middeleeuwen stamt. Dan valt het nog mee, ben je geneigd te zeggen.

Hoe dun de grens tussen nat en droog soms is, blijkt in de buurt van La Faute-sur-Mer in de Vendée. Pappen en nathouden tot een zusje van Xynthia langskomt.

Labels: , , ,

23 december 2009

Genocide


Twee dagen voor kerst, maar dan in 1793. Ruim een jaar na afschaffing van de Franse monarchie door de republikeinse Convention Nationale, laat generaal François-Joseph Westermann zijn opdrachtgevers in Parijs weten dat in de Vendée het laatste restje verzet tegen de nieuwe republiek is opgerold. In de Atlantische kuststreek is in februari van dat jaar oproer uitgebroken onder volgelingen van de kort daarvoor onthoofde koning Louis XVI. Royalistische katholieke boeren in Bretagne, Maine, Normandië, Anjou en Poitou weigeren dienstplicht voor de republiek. Met veel machtsvertoon grijpt het leger in en op 23 december hakt Westermann bij het plaatsje Savenay de opstandelingen definitief in de pan.

In een bericht aan het Comité  de Salut Public, dat voor de veiligheid van de nieuwe citoyens moet instaan, meldt Westermann (rechts): “Burgers van de republiek, de Vendée bestaat niet meer.” De generaal, geroemd om uitzonderlijke moed en niets ontziend optreden tegen de vijand, beweert allen gedood te hebben, “de kinderen geplet onder de hoeven van de paarden, de vrouwen vermoord zodat ze geen bandieten meer zullen dragen.”

Het blijkt vooral stoere taal. Onder leiding van de jonge officier Henri de La Rochejaquelein (illustratie boven) en molenaarszoon Jean-Nicolas Stofflet (links) is de opstand in de Vendée nog steeds gaande en moeten enkele duizenden gevangenen door het leger van Westermann bewaakt en gevoed worden. Bovendien is het doden van burgers een expliciete schending van de orders van de Convention.
De populaire generaal wordt teruggeroepen naar Parijs en in een kort proces ter dood veroordeeld, mede vanwege zijn vriendschap met de radicale hardliner Georges Danton. Op 5 april 1794 valt zijn hoofd onder de guillotine, samen met die van zijn vriend.

In de Vendée duurt het tot 1799 voordat het verzet, wederom met veel geweld, is gebroken. De burgeroorlog, die naar schatting 170.000 inwoners het leven kost, wordt door sommige historici wel de ‘génocide vendéen’ genoemd. De herinnering daaraan leidt tot een specifiek regionaal en conservatief politiek bewustzijn, dat zich nog enkele malen uit in heftige acties. Pas door de oorlog van 1870 tegen Duitsland ontstaat in de Vendée weer iets van nationale eenheid met Parijs.

Voor Westermann, de Boucher du Vendée, blijft de geschiedenis slechts voortleven in de naam van een Parijse rondvaartboot…

Labels: , , , ,