Première Dame

Sinds Sarkozy het presidentiële pluche mag genieten, is zelfs voor Franse begrippen de aandacht voor de Première Dame tot grote hoogte gestegen. Vooral nu er weer een klein Sarkozietje op komst is, krijgt zijn Carla in de media een aandacht die voorheen slechts was voorbehouden aan een Amerikaanse First Lady. De bladen zullen de komende weken de omvang van haar buik zeker benutten om de oplagecijfers eens flink op te poetsen.

Het fenomeen eerste dame dateert van 1959, toen Yvonne de Gaulle naast haar generaal geroepen werd een toontje mee te zingen. Door de persoonlijkheid van Charles vertoefde zij doorgaans bijna letterlijk op twee passen achter haar gemaal. De invloed van Tante Yvonne, zoals de Fransen haar noemden, was dan ook vrijwel onzichtbaar. Haar altijd donkere kleding maakte dat beeld ook waar. Ze was niet graag in het Parijse paleis, dat ze een maison sans joie noemde, en bleef liever op La Boisserie in Colombey-les-deux-Eglises.
Maar als toonbeeld van modelechtgenote van het staatshoofd bestierde ze het Elysée plus personeel voorbeeldig en gaat nu nog door als de zuinigste van alle bewoners.

Yvonne zorgde als een moeder voor de grote Charles. Bekend is de anekdote dat zij bij officiële banketten de sommelier opdracht gaf het glas van de generaal maar af en toe te vergeten. Bij de mislukte aanslag op de president, 22 augustus 1962 in het dorpje Petit-Clamart, zat zij ook achterin de Citroën DS 19 (links). Bij het ongedeerd uitstappen was haar eerste vraag "Les poulets n'ont rien?". Even dachten de begeleidende gendarmes dat zij voor kippen werden uitgemaakt, maar Yvonne doelde op het net gekochte gevogelte in de achterbak, bestemd voor het déjeuner.

Kritiek was er wel wanneer zij afhaakte als begeleidster van het damesprogramma bij officiële staatsbezoeken. Dat werd dan opgedragen aan de vrouw van de premier of een minister. Gemor bij de eigen delegatie, maar ook vaak bij de hoge bezoekers. Charles reactie was een minzame glimlach, zoals hij ook instemde met haar weigering om met journalisten te praten of voor camera's te verschijnen. Zelfs nu zijn haar afbeeldingen op Google zeldzaam. Yvonne had geen behoefte de nieuwsgierigheid van de Fransen te bevredigen. Misschien werd ze daarom wel met liefde Tante genoemd.

Tante Yvonne overleed in 1978, negen jaar na haar echtgenoot.

Uitrusten

Je zult in de Nederlandse pers niet snel lezen op welke camping Rutte zijn reces doorbrengt of waar Piet Hein Donner na een slopende dagetappe zijn rijwiel in de hotelkamer stalt. Uitzondering natuurlijk de gewraakte leider van de PVV die dagelijks van zijn Griekse vakantieadres twittert dat hij nergens mee te maken heeft.
Benieuwd overigens hoelang Athene hem nog gedoogt, nu hij luidkeels roept dat zijn tijdelijke gastheren uit de EU moeten worden verwijderd.

In Frankrijk is het vrijwel dagelijkse kost. Nu de politiek een week of zes de boel de boel laat, spoedt het journaille zich derwaarts om te berichten over het buikje van mevrouw Sarkozy op Cap Nègre (Var).

Nicolas zelf leest er Georges Simenon en zijn gedoodverfde linkse opvolger François Hollande doet echt heel gewoon op vakantie, beweert hij zelf. Details daarover ontbreken nog. Concurrente Martine Aubry is al in Bretagne gesignaleerd, ook met een boek. Ségolène Royal probeert op Corsica ‘echte Fransen’ te ontmoeten en het Front National weet haar voorvrouw Marine Le Pen veilig met de voetjes in de Golf van Morbihan.

De woordvoerder van het Elysée heeft overigens officieel verklaard dat de regering geen vakantie heeft, maar uitrust.

Premier Fillon doet dat in Toscane, zijn ecologische collega Nathalie Kosciusko-Morizet vangt tussendoor garnalen aan de Normandische kust, Xavier Bertrand (Gezondheid) toert met een scooter ook al op Corsica en Laurent Wauquiez (Hoger Onderwijs) is teruggevonden in België met zijn geliefde stripboek.


Frankrijk kan rustig gaan slapen.

Achtertuin

In de achtertuin van Frankrijk dreigt gedoe. Om precies te zijn op de eilandjes die de collectivité d’outre-mer Mayotte vormen. 190.000 inwoners en geografisch een deel van de Comoren-archipel in de Indische Oceaan. In 1841 gekocht van de plaatselijke sultan en tot 1972 deel van Frans overzees gebied. In dat jaar besloot de VN dat de Comoren zelfstandig moesten worden, maar twee jaar later kozen de bewoners van Mayotte om bij Frankrijk te blijven. De drie andere eilanden namen wel afscheid van Parijs en gingen in 1975 op in een federatie, waar sinds die tijd 22 staatgrepen plaatsvonden.

In maart van dit jaar koos de grotendeels islamitische bevolking van Mayotte in een referendum met meerderheid voor volledige integratie in de Franse staat. Daarmee wordt het, op 9000 kilometer van Parijs, het 101e departement. Integratie betekent ook het einde van polygamie en islamitische rechtspraak. Wel in ruil voor het Franse minimumloon. Veel Fransen denken dat dat het voornaamste argument was bij het referendum. Parijs pompt al ieder jaar 635 miljoen euro naar Mayotte.

De regering van president Ahmed Abdallah Sambi van de onafhankelijke federatie (bijnaam de ayatollah) heeft een oude claim weer opgepoetst en wil dat Mayotte deel van de Comoren blijft. Tegen integratie dus: “Sarkozy is op een verkeerd spoor”, luidt de boodschap.

Op de eilanden zijn de eerste tekenen van verzet zichtbaar en in de pers wordt de Franse president verweten geen belangstelling te hebben voor de lokale situatie.

Tijd voor een charme-offensief van Carla Sarkozy.

Zitbad

Krijgt het nieuwe vliegtuig van Sarkozy wel of niet een zitbad? De Franse pers kent ook z’n komkommertijd, dus elke stap van het presidentieel paar resulteert in vele kolommen. Een scoop van het satirische weekblad Canard Enchaîné over de inrichting van Sarko’s nieuwe speeltje is dan vruchtbaar voer voor het door de canicule verhitte journaille. Voorspelbaar ook de reactie van woordvoerders in het Elysée: niks geen bling-bling in de Airbus 330 die volgend jaar gestickerd wordt met République Française. Ook de minister van defensie, baas van de regeringsvloot, riep dat er alleen verantwoorde spulletjes in komen.

Vorig jaar maart nam Sarkozy staandebeens de beslissing dat een nieuwe kist moest worden besteld. Hij moest toen een uur ‘en colère’ wachten op vervangend vervoer, na een brandje in één van de motoren van de oude Sarko One.

Een gebruikt toestel met weinig uren op de teller werd gekocht van Air Caraïbes en wordt nu in Bordeaux voorzien van nieuwe gordijntjes en zo. De 324 stoelen worden er grotendeels uit gesloopt, er komt een aparte kamer voor het presidentieel paar (alleen met douche volgens het Elysée) en verder een uitrusting die past bij ‘de vijfde macht ter wereld’. Inclusief een hoekje met verbanddoos, aldus de geruststellende mededeling aan het Franse volk. Kosten van de ‘kleine aanpassingen’ 180 miljoen euro.

Het eerdere bericht van de controversiële site bakchich.info dat daarvan 28 miljoen is uitgetrokken voor nieuwe binnenbekleding van met goudstof geprint leer van Cordoba, is even vergeten.
Was een verzoekje van la première dame Carla.


Voor dat bedrag koop je al een aardig vliegtuig.

Pipole

Het klinkt niet Frans, het is geen Frans, maar Frankrijk heeft het de hele dag over pipole. Sinds een paar jaar in zwang als een vreselijk anglicisme voor people, waarmee Britten en Yanks de celebrities van deze glamourwereld bedoelen. Mooie, rijke, gewelddadige, creatieve, bekende, valse, criminele, sportieve, politieke en vooral heel veel hele foute mannen en vrouwen, die slechts één doel nastreven. Pipole worden en zo vaak mogelijk de voorpagina van boulevardbladen halen of in vergelijkbare blaartrekkende tv-programma's genoemd worden. En het lijkt erger te worden. In het Maison de la Presse kijken al die bekende koppen je uit steeds meer bladen triomfantelijk aan. Een ronkend nieuwtje over niks bijzonders scoort slechts een portretje op pagina zoveel. Maar La Une haal je gegarandeerd met een scabreus plaatje in bloot gezelschap. Vreemd gaan, partner aan de stoep zetten, een lijntje coke snuiven, zwanger worden, een tweede Ferrari, een derde vriendin, de belasting getild of de kas gelicht, het gaat erin als koek.

Alles is pipole, maar het liefst met een glibberig verhaal er omheen waarvan je nooit weet wat het waarheidsgehalte is. Tot voor kort werd de wat chique Parijse politiek een beetje gespaard. Mitterand kon zijn buiten het echtelijk bed verwekte dochter ook buiten de bladen houden en Chirac, waarvan tout le monde weet wat hij als burgemeester van Parijs heeft uitgevreten, werd opvallend uit de wind gehouden. Maar sinds vorig jaar is dat voorbij. President Nicolas Sarkozy, dikke vriend van grote uitgevers en bazen van radio en tv (Europe 1 wordt al Radio Sarkozy genoemd), begint Britney Spears en haar spuitende en slikkende broeders en zusters naar de kroon te steken. Waar hij ook verschijnt, altijd weet hij precies waar de telelenzen verstopt zijn en kijkt er recht in. Loopt in Parijs met zijn lief precies de straat in waar de paparazzi zijn en zwaait uitbundig alle kanten op waar hij verborgen camera's vermoedt.

Maar vandaag geen plaatje, geen optreden op tv, alleen een door RTL als eerste verspreid bericht dat hij en Carla Bruni vanochtend in het Elysee elkaar het jawoord hebben gegeven. Slechts een foto van de bloemen haalde de voorpagina. Frankrijk heeft in Carla Sarkozy weer een première dame. Iemand die als geen ander pipole is en zolang Nicolas aan het republikeinse touwtje mag trekken, zal het paar in het tijdschriftenvak liggen. Tussen opgespoten B-sterretjes met onblote borsten, gearresteerde pedofielen, ontsnapte terroristen, gedrogeerde wielrenners en bankmedewerkers die miljarden hebben verkwanseld. Om alleen maar even de oogst van een week pipole samen te vatten.
Daartussen zullen staatsman en kersverse ega zich moeten onderscheiden...