Voorbij

Cannes is voorbij. Een Oostenrijker ging er met de gouden palm vandoor, een landgenoot van hem bleek de beste acteur en Frankrijk haalde nog net het laureaat voor de beste actrice binnen met Charlotte Gainsbourg. Inderdaad, de dochter van vader Serge en hijgster Jane Birkin, zodat alles weer keurig binnen de clan bleef.

Wees maar blij dat je niet de calvarie naar de kust hebt ondernomen. Er was met slecht zicht op de rode loper vandaag alleen een nog plekje op de achterste rij 16e plek van rechts...

61 jaar

Het filmfestival van Cannes is dit weekend 61 jaar geworden en dat werd voor 't eerst in 21 jaar gevierd met een Franse Palme d'Or. Sinds 1946, toen er nog geen hoofdprijs bestond maar elf films een Grand Prix ontvingen, is de Boulevard de la Croisette een trekpleister van formaat die sterren en hun trouwe fans lokt als vliegen naar de welbekende hoop. Slechts in 1948 en 1950 moesten de deuren van de zaal gesloten blijven wegens gebrek aan voldoende oude francs om de boel te organiseren. Halverwege het festival van 1968 werd de zaak afgeblazen uit solidariteit met de rebellerende studenten en arbeiders in Parijs (zie hier ).

Cannes heeft al die jaren grote namen opgeleverd en is voor veel debutanten in het métier een opstap geweest naar groot succes en nog groter geld. Al in '46 prijkten giganten als Billy Wilder, Roberto Rosselini (met Anna Magnani in Roma citta aperta) en David Lean op het affiche. Waarmee Cannes direct internationaal op de agenda stond en voor iedere filmer een uitdaging van formaat werd. Op het lijstje van beste films, goed voor de Palme d'Or, staan uitsluitend kaskrakers die in het Palais des Festivals ooit hun première beleefden. Klassiekers als The third man van Carol Reed, Othello van Orson Welles, Orfeu Negro van Marcel Camus of La dolce vita van Fellini.
Recente jaren leverden prijsfilms op als het anti-Bush pamflet Fahrenheit 9/11 van Michael Moore, The pianist van Roman Polanski en Pulp fiction van Quentin Tarantino.
Bijzonder was ook de diepzee documentaire Le monde du silence van Jacques-Yves Cousteau en Louis Malle in '56.


2008 is het jaar van de Franse regisseur Laurent Cantet met Entre les murs. Een film naar een autobiografisch boek van François Bégaudeau over een leraar Frans in een vierde klas van een uiterst lastig 'zwart' collège in Parijs. In met amateur-acteurs en door improvisatie tot stand gekomen verfilming speelt de auteur zelf de hoofdrol, waarin hij middelbare scholieren met humor en verbeeldingskracht uitdaagt tot een verbaal steekspel. Hij ondervindt dat zijn democratische aanpak ook risico's met zich meebrengt.
De jury, onder leiding van de Amerikaanse acteur-regisseur Sean Penn, was unaniem in het toekennen van de Palme d'Or en noemde het een verbazingwekkende film.

Emmanuelle

Eerst was er de roman die Emmanuelle Arsan in 1959 schreef. Of eigenlijk heette ze Marayat Bibidh, een in Bangkok geboren Thaise die beroemd werd door het opschrijven van haar eigen vaak uitzonderlijke seksuele ervaringen. In die tijd op z'n minst opzienbarend, zoals bleek toen het boek in veel landen als pornografie werd verboden. Zo ook in Frankrijk, waar Emmanuelle illegaal werd uitgegeven, alleen een titel zonder naam van schrijfster of uitgever, en onder toonbank verkocht. Dus begrijpelijk met groot succes.
Dat later bleek dat de verhaaltjes waren bedacht door haar toenmalige bedgenoot, de deftige Franse VN-diplomaat Louis-Jacques Rollet-Andriane, maakte het alleen maar spannender.

Een eerste poging de opwindende verhalen in 1969 te verfilmen, met de Italiaanse Enrica Bianchi in de hoofdrol (voor de buitenlandse markt omgedoopt tot Erika Blanc), bleek een misser. Ondanks de bevrijdende geest van het roerige jaar '68 was de tijd kennelijk nog niet rijp voor bloot alleen om het bloot. Wereldberoemd werd Emmanuelle pas in 1974, al moest er weer een buitenlandse actrice worden ingehuurd om de ingewikkelde seksscenes op celluloid vast te leggen. Het werd uiteindelijk de Nederlandse Sylvia Kristel, die nooit meer van het imago van soft-pornosterretje zou afkomen.

Na de eerste kaskraker volgden er vele en de naam Emmanuelle is zo'n beetje synoniem geworden voor erotische producties, al heeft La Kristel zich beperkt tot een stuk of zes. Vrijwel elk jaar verschijnt er wel ergens ter wereld een nieuwe Emmanuelle. Ook dit jaar probeert een tweetal filmers weer een graantje mee te pikken en wel in het brandpunt van de filmbusiness, het festival van Cannes.
Een internationale titel hebben Alain Sitritzky en Alain Sarde al: What else Emmanuelle. Alleen zoeken ze nog een jonge blom die net als Sylvia bereid is tot het gaatje te gaan. Dus vragen ze in een Frans filmblad mooie meiden van 18 met Engels in het pakket voor een casting. Op het strand voor het Grand Hôtel in Cannes, waar doorgaans altijd al heftig geposeerd wordt.

Rendez vous donderdag 22 mei tussen 11.30 en 13.00 uur. Geen kledingvoorschrift...