Morbihan

Reizen in Frankrijk is ook een tocht door je eigen verleden. Een paar dagen Morbihan langs ooit bezochte dranklokalen waar je de eerste cidre dronk. En de toen nog betaalbare eetgelegenheden. Maar ook een dejá vu van vergezichten, witgewassen dorpspleinen en strenge grauwgrijze godshuizen. Vastgeroest in de herinnering komt de geur van Bretagne weer bedwelmend boven. De zilte neus, om 't in wijnspraak te zeggen. Bij laag water tussen de achterblijvers van de vloed zoeken naar een maaltje coques of wat verdwaalde oesters. De overweldigende aanblik van honderden meters drooggevallen zeebodem. Met de zekerheid dat 't een paar uur later weer verdwijnt onder eindeloze deining van de oceaan. Getijdenspel, het blijft een wonder.

Eigen verleden is soms mooier dan de werkelijkheid. Zoals de prehistorische vindplaats bij Locmariaquer. Een verzameling 6500 jaar oude megalithische grafresten van lang uitgestorven krachtpatsers. Want hoe krijg je anders een 20 meter hoge menhir van 350 ton recht overeind? De eeuwen hebben hem doen omvallen. Of misschien middeleeuwse bricoleurs die wat bouwmateriaal nodig hadden.
Dertig jaar geleden een gratis plek die je fantasie prikkelde hoe 't ooit was. Nu een omheinde toiletruimte annex ansichtkaartenkiosk van een ontstellende treurigheid en bewaakt door dito volstrekt ongeïnteresseerde vrouwelijke cipiers. Nergens aankomen en betalen, is 't kortaf.
Dat doe je, om verderop te zien dat er geen spaan fantasie meer nodig is. Iemand heeft het onzalige idee gekregen het geheel om te bouwen zoals 't volgens hem/haar ooit geweest zou moeten zijn. Omhooggevallen ambtenaar met niet afgemaakte ambachtschool en twee danslessen. Geen benul dat je met je fikken van archeologische vindplaatsen moet afblijven. Niks meer aan. Alles netjes aangeveegd, bordje er bij en op de paden blijven!

Ook de Alignements de Carnac (boven) zijn nu voorzien van kilometers hekwerk met vervaarlijke waarschuwingen. Alsof je zo maar even die joekels uit de grond trekt om thuis je tuintje te versieren. Gelukkig mag je er buiten het seizoen voor niks doorheen lopen, vol onbegrip wat die lange rijen stenen precies betekenen. 2934 stuks, verdeeld over drie locaties. Je hebt geen idee, maar bent niet alleen. Ook de wetenschap heeft nog steeds geen antwoord.

Met Asterix en Obelix in het achterhoofd blijf je met een mooie fles Muscadet hangen bij hèle lange tafels vol prachtige Bretonse Fruits de Mer.
De allerbeste daar aan de Golfe de Morbihan...

Nunc est bibendum

Truffeltest

Johnny Halliday was al naar Zwitserland vertrokken, nu dreigt nog zo'n icoon van het Franse scherm zijn heil te zoeken in een buitenland. In een zondagskrant ontkende Gérard Depardieu te vluchten voor les impôts, maar zijn dreigende verhuizing naar Italië komt vooral door de schoonheid van dat land. Aldus de altoos hongerige Keltische krachtpatser Obelix, zowat in z'n eentje goed voor het uitgummen van legio Romeinse legioenen. Nog maar de vraag of de nazaten van Caesar zo op hem zitten te wachten.

Zeker is dat Depardieu z'n passie voor schone wijnen en culinaire kunststukjes (hier tijdens een truffeltest vorige maand in Parijs) bij Berlusconi volop kan uitleven. Wel pech dat de geneesheren hem juist nu in de alarmfase hebben getild. Een vijfvoudige omweg in het vatenstelsel en dertig kilo afgevallen. Effe geen alcohol, want het motortje moet weer op gang komen. Nog zo'n kuur en hij kan voor Asterix worden gecast...

Ave Caesar

30 januari wordt ongetwijfeld voor veel Fransen een bijzondere dag. Ze gaan dan kijken naar een kunstje dat 78 miljoen euro heeft gekost en naar verwachting komen er 20 miljoen liefhebbers op af. Om dat te flikken hebben ze grote namen ingehuurd, een lawine aan sterren. Wat denk je van Alain Delon? Toch een levend standbeeld zo langzamerhand. Status waarvan Sarkozy alleen maar kan dromen.
Nog net niet in zijn schaduw Gérard Depardieu, die de twee favoriete tijdverdrijven van de gemiddelde Fransman in zich verenigt: theater en wijn. Of Zidane, de held van alles wat toch al een pesthekel had aan die arrogante Italianen. En een zekere Schumacher die zijn grote geld juist bij die Italianen heeft verdiend. En vers uit LA ingevlogen David Beckham, de man van weet ik veel hoeveel miljoen en een ega die geen moeite heeft om dat allemaal stuk te slaan. Om er maar een paar te noemen.

Asterix au Jeux Olympiques, de derde film over het Keltische opdondertje Asterix die met vriend en menhir-houwer Obelix naar Rome trekt. Om daar onder de neus van grote vijand César de Olympische Spelen naar zijn hand te zetten. Alsof Athene niet bestaan heeft, maar dat terzijde.

In heel veel landen komt de film tegelijk op 30 januari in de bioscoop, blijkt ook uit de Russische poster. Om te voorkomen dat er direct illegale kopieën op de markt komen, zegt producent Thomas Langmann. Hij kondigt een spectacle grand public aan, maar waar het verhaal over gaat doet er niet toe, zo verrast hij de verzamelde pers bij de presentatie. Van spannende meiden komt het succes ook niet, want er doen er maar weinig mee, weet hij. En Delon, in de rol van César, laat de media weten dat een komedie niet zijn ding is. Het blijft dus schimmig waar al die miljoenen op af komen.

De echte liefhebbers zitten daar niet mee. De vorige twee films, samen goed voor 25 miljoen bezoekers, zijn inmiddels ware cult. En na een paar tekenfilms werd 't hoog tijd voor weer echte bewegende lijven.

Waaronder in ieder geval dat van Adriana Karembeu.
Bij de naam alleen al krijg je visioenen van stille stranden...

Trailer zien?