Rentrée

Augustus voorbij, de R is in de maand. De R van rentrée. Het leven in Frankrijk weer op gang. Maandag gaan de kindertjes naar de basisschool, een paar dagen later volgen de groten op de collèges. Supermarchés vol schoolspulletjes. De boodschap is helder. Alles moet worden vernieuwd. De rugzak te klein voor alle nieuwe boeken. Natuurlijk de agenda. Ook hier inmiddels in tientallen gedaantes. Dan de Bescherelle. Uitgever Hatier verpakt elk jaar de onmisbare boekjes vol grammatica in een vrolijk jasje. De Petit Robert 2011 niet vergeten, je eigen woordenboek. Die van 2010 in de poubelle, kun je je niet mee vertonen. Nog geen encyclopedie? De Essentielle Hachette is het minste. Geen rentrée zonder computer. Een schootversie voor nog geen 400 euro, anders lukt 't dit jaar niet. Nieuwe outfit. De vorige hoort bij een klas lager, daar loop je mee voor imbécile.

De rentrée heeft ons in de ban. Die geldt voor iedereen. Ouders gaan weer aan de slag. Het werk wacht. Elke branche heeft z'n eigen ingang gevonden. De brievenbus puilt uit. Er moet worden gebricoleerd, huis schoongemaakt, tuin aangepakt, nieuwe schoenen, naar de kapper, sneller internet, winterkleren, de auto een beurt, verwarming vervangen, anders eten, abonnement op théater, nieuwe vriendin...

De Franse politiek begon twee weken geleden al met z'n rentrée. De eerste barricades werden opgericht. Volgend jaar verkiezingen voor een nieuwe president. Sarkozy in nauwe schoentjes wegens de affaire Bettencourt. Links is er nog niet uit wie zijn plek moet innemen. We hebben maar 10 maanden, volgend jaar juli gaat alles weer twee maanden heel erg op slot. Slaapt Frankrijk weer lekker in en zal blijken dat alles nog steeds hetzelfde is.

De rentreé heeft plezierige gevolgen voor de achterblijvers dans le sud. Zonder reservering een plekje in het favoriete eethuis . Normale prijs voor een petit café op het terras. Overal parkeren. Op het strand zie je de zee weer. Restaurants met een nieuwe kaart. De super heeft weer genoeg verse melk. Die werd de afgelopen 8 weken steeds vroeger door Nederlanders naar hun camping gesjouwd.

Vive la rentrée!

Keizers

Een beetje Fransman loopt zich dezer dagen warm voor de komende verkiezingen in de gemeente op 9 en 16 maart. Maar er zijn ook Nederlanders die er wakker van liggen. In dit land is het mogelijk om, mits 18 jaar en ingeschreven op een lijst met kiezers plus afkomstig uit een land van de Europese Unie, een stem uit te brengen. Dat niet alleen, je kunt ook gekozen worden. Je hoeft je alleen maar kandidaat te stellen. Wanneer het conseil municipal is gekozen, rolt er in de eerste vergadering één van de leden als burgemeester uit. Burgers kiezen dus niet direct hun maire. Er zijn talloze voorbeelden van buitenlanders die lid zijn van zo'n conseil, er zijn zelfs Nederlanders die het tot burgemeester hebben geschopt.

Gek genoeg wordt het recht om te kiezen of gekozen te worden altijd met een flinke republikeinse saus overgoten. La révolution van 1789 is dan het uithangbord, maar veel Fransen hebben een stuk van de geschiedenis na dat roerige jaar van hun harde schijf gewist. Nog geen acht jaar later werd namelijk de eerste republiek ter wereld al om zeep geholpen door Napoleon Bonaparte, die in 1804 zichzelf maar tot keizer kroonde. Hij vond zijn eerste Waterloo in 1814, maar de republikeinse Fransen namen genoegen met weer een nieuwe koning, Louis XVIII van het eerder verfoeide huis Bourbon-Capet. Die heeft het pluche nauwelijks geroken, want de kleine Corsicaanse vechtersbaas ontsnapte van zijn gevangeniseiland Elba en speelde 100 dagen lang weer voor keizer. Zijn tweede Waterloo op 18 juni 1815 luidde echter het volgende koninkrijk in, want Louis XVIII schoof zonder republikeins gemor weer in het koninklijk gespreide bedje.


Twee koningen later was het over en na de korte Februari-revolutie van 1848 werd de Deuxième République uitgeroepen. Weer gek genoeg kozen de Fransen voor Louis Napoleon, neefje van de eerste, als president. En jawel, je kunt er op wachten. Geheel in de traditie van de familie Bonaparte riep ook neefje zichzelf in 1852 uit tot keizer. Uiteindelijk maakten de Duitsers (sic) in 1870 een einde aan het gedoe en konden de Fransen eindelijk met recht zeggen dat ze in een republiek woonden. Opmerkelijk natuurlijk dat in 1989 de viering van 200-jaar revolutie voor de meesten ook 200 jaar republiek betekende. De drie koningen en twee keizers pasten toen niet in het patriottische beeld.