Wijnroof

De crisis heeft de prijs van champagne een forse knauw gegeven. Parijse groothandelaren bieden de knalflessen aan onder de tien euro, zeer tot onvrede van producenten in de Champagne. Die zien met lede ogen aan dat hun chique imago naar de knoppen gaat, nu ook de verkoop in 2009 met éénderde is afgenomen. Frankrijk kan dus op een koopje het nieuwe jaar in, want de voorraden puilen uit de kelders.

Dat was in juni 1940 een tikkie anders. Al in de eerste weken dat Duitse troepen in Frankrijk bivakkeerden, hadden soldaten van de  Führer al 2 miljoen flessen gestolen. Om het roven tegen te gaan benoemde Berlijn Otto Klaebisch, een wijnboer uit het Rijnland, om toezicht te houden op ordentelijke aankoop. Klaebisch, aangetrouwde familie van nazi-bons Von Ribbentrop, vorderde direct het landhuis van de eigenaar van champagnehuis Veuve Clicquot Ponsardin bij Reims. De Champagneführer, zoals hij werd genoemd, heeft de rest van de oorlog het weghalen met ‘Deutsche Gründlichkeit’ aangepakt.

Grote hoeveelheden champagne werden voor spotprijzen ‘gevorderd’, zodat wijnboeren hun mooie jaargangen gingen inmetselen voor betere tijden of inferieure wijn bottelden. Tegen de systematische plundering stelden de Franse boeren hun leugens en zwendel om te overleven. Desondanks werden in 1943 soms meer dan een miljoen flessen per week naar Duitsland vervoerd, in het hele jaar zo’n 2,5 miljoen hectoliter. Opmerkelijk genoeg kon het Franse verzet daaruit opmaken waar precies de Duitse troepenconcentraties waren.

Zo had toen al elk nadeel ook z'n voordeel…

met dank aan Don en Petie Kladstrup

Overgave

Op 5 mei 1945 bespraken de Canadese generaal Foulkes en de Duitse locale commandant Blaskowitz in het bijzijn van Prins Bernhard in Hotel De Wereld in Wageningen de capitulatie van de Duitse troepen in Nederland. Blaskowitz vroeg 24 uur bedenktijd. Een dag later werden de uitgewerkte voorwaarden getekend in de naast het hotel gelegen aula van de Landbouwhogeschool.
Niet op 5 mei maar drie dagen later op 8 mei vieren Fransen het eind van Wereldoorlog 2. Op die dag capituleerden de Duitse troepen in Europa, nadat veldmaarschalk Wilhelm Keitel in een villa in de Berlijnse voorstad Karlshorst zijn handtekening zette onder het overgavedocument. Door vertaalproblemen gebeurde dat pas om 23.15 uur. In Moskou was het al 3 uur later en dus 9 mei, nog steeds de dag waarop Rusland het einde van de strijd viert.


Frankrijk kende toen in feite al twee dagen vrede, om precies te zijn op 7 mei om 02.40 uur. Op dat moment werd in Reims, het hoofdkwartier van de geallieerden, de overgave getekend door Generaloberst Alfred Jodl (2), de baas van het Oberkommando der Wehrmacht. Hij deed dat samen met de Amerikaanse generaal Bedell-Smith (4), rechterhand van generaal Eisenhower, en generaal Susloparov (7) voor de Sovjet-Unie. Als getuige werd getekend door de Franse generaal François Sevez (2), plaats van handeling een klaslokaal van het Collège Moderne et Technique. Nu is daar het Musée de Reddition gevestigd om de herinnering aan de voor Frankrijk zo dramatische oorlogen van de laatste 150 jaar levend te houden.

8 mei is echter de nationale feestdag, pas in 1959 bedacht door generaal De Gaulle. Voor de jongste Franse generaties gewoon een extra vrije dag aan het begin van de lente.