Fort

Al een paar honderd jaar voor onze jaartelling ontdekten Ligurische vissers het piepkleine eilandje als aardige woonplek. Het kreeg later de naam Briganconia en viel in de middeleeuwen in adellijke handen. De graven van Anjou en later het Franse koningshuis waren kind aan huis op de zonnige rots voor de kust bij Bormes-les-Mimosas (Var).
Kardinaal De Richelieu (1e minister van Louis XIII) besloot echter in 1635 op Brégançon een fort te bouwen om de belangrijke haven van Toulon tegen Spaanse agressie te beschermen.

Tot eind 18e eeuw was er permanent een koninklijk garnizoen gelegerd, maar in 1791 namen revolutionairen uit Hyères bezit van het fort.
Napoleon Bonaparte, die er eerder zelf als inspecteur des côtes een winter lang verbleef, versterkte de boel met zware artillerie en bracht er in 1805 een compagnie keizerlijke veteranen onder. Een beloning voor bewezen diensten onder de Méditerrane zon, zeg maar.

Tot 1919 speelde Fort de Brégançon haar rol in de Franse verdediging, daarna gebruikte de staat het voor vreedzame doeleinden. Nu geldt het als zomerverblijfplaats voor Franse presidenten, nadat Charles de Gaulle er in 1964 een tijdje kennelijk met plezier had gebivakkeerd. Het gastenboek telt de namen van al zijn opvolgers, al gebruikt Sarkozy het vooral voor officiële bijeenkomsten.

Voor intiemere momenten trekt de president zich liever terug in dit optrekje van schoonfamilie Bruni, even verderop aan de Cap Nègre.

Imago

Hij moest er vandaag even tussenuit. De blamerende nederlaag vorig weekend in de regionale verkiezingen was te veel voor de getergde president. Bovendien zakte zijn populariteit naar een schamele 32% in de laatste peiling. Dus trok Sarkozy zijn hoogste hakken aan (zie Studio Sarko) en spoedde zich met de eeuwig glimlachende Bruni naar Washington. Even buurten bij de belangrijkste wereldleider himself. Om de moraal weer wat op te peppen.
De persmachine van het Elysée, toch al niet vies van ronkende praat, blies het op tot de meest overstijgende trap. Het paar mocht meeëten in de privévertrekken van het Witte Huis!
De woordvoerders haalden zelfs een onbekende diplomaat aan die het geheel kwijlend voorzag van een blaartrekkende analyse. “Dit is wel heel erg intiem. Een normaal staatshoofd krijgt een staatsdiner, maar een echte vriend nodig je thuis uit.”

Nicolas komt straks dus gepimpt terug in Parijs. Om zijn nieuwe imago stevig in de stijgers te zetten openden zijn paleisbedienden in het Elysee vannacht al een nieuwe internetsite. Yes we can!










Een format niet geheel onbekend. Twee voor de prijs van één…?

Discreet

Een rustig paasweekend in het huisje van Carla bij Cavalière, aan de Côte d'Azur vlakbij Le Lavandou. De fiets mee om 's ochtends een krantje en een croissantje te kopen. Dat was de bedoeling, van Carla...

Rode kaart

Rachida Dati ....... Carla Bruni

In 2007 nog briljante woordvoerster voor Sarkozy tijdens zijn verkiezingscampagne. Men speculeerde zelfs over een relatie. Daarna als rijzende ster in de regering gedropt om de integratie van noord-afrikaanse Fransen te onderstrepen. Nu onverwacht afgeserveerd vanwege een te groot ego en dito populariteit.
Sarko duldt weinigen in zijn omgeving die vaker in de bladen staan dan hij. Designkleding en reisjes met een privé-jet zijn bedoeld voor la première dame in het Elysée, niet voor een minister van justitie. Bovendien was ze een goede vriendin van zijn ex . En de stunt om 5 dagen na haar bevalling weer vrolijk op het werk te verschijnen viel ook niet lekker bij de baas. Flink doen moet ze maar aan hem overlaten. Wie de vader van haar kind is weigert ze overigens te zeggen...

Eigenzinnige lieveling van het publiek Rachida Dati moet dus het veld ruimen. Weggepromoveerd naar een nog te winnen zetel in het Europees parlement. Tot die tijd mag ze nog even het bureau opruimen, maar wel met een rode kaart op zak.

Hij komt

Morgen, de dertiende, komt Sarkozy naar Nîmes. Met Madame. Maar ze blijven niet samen. Na de landing op vliegveld Garons gaat hij naar het Carré d'Art (foto) in het centrum. Zij bezoekt bejaarden in het plaatselijke ziekenhuis.
Nîmes zal het weten. Om 11.30 komt de chef d'état met 20 auto's voor de trappen van het pand. 30 minutenen nieuwjaarsbabbel met bijbehorende bubbels, rondleiding van een kwartier, snel nog even naar de mairie (niet door de menigte maar en voiture staat in het draaiboek) en na een uur en tien minuten is alles voorbij.

Intussen zijn vier aan- en afvoerroutes lange tijd geblokkeerd, waarvan er slechts één gebruikt wordt. Niemand weet nog welke. Op de daken en in appartementen in de omgeving scherpschutters. Die hebben al een weekend lang geoefend. De wijde omgeving afgezet en de rest vol voertuigen van gasten, radio, tv en ander gedoe. Ambtenaren vrijaf omdat hun kantoren gesloten worden. De 500 genodigden krijgen nog een buffet van een locale traiteur en het Elysee betaalt de rekening. Is beloofd.

Dick en France n'est pas invité.