Ch'ti

Ga deze zomer vooral even langs Bergues, een dorpje in het noorden, 15 km van de Belgische grens en 9 km van het strand bij Duinkerken. Je zult er niet alleen zijn, want Bergues is de bron van een hype zoals Frankrijk er niet veel gekend heeft.

.. rondleiding in Bergues langs filmlocaties..

Oorzaak is een film die in het dorp is opgenomen en sinds eind februari alle records breekt. Nu al de best bezochte Franstalige film ooit, deze week wordt de drempel van 20 miljoen betalende bezoekers genomen en hij draait nog steeds in meer dan 600 bioscopen. Nog een paar weken en het absolute record van de Amerikaanse blockbuster Titanic (20,7 miljoen) is geschiedenis. De productie heeft € 11 miljoen gekost, maar gaat naar verwachting 250 miljoen opleveren.

Bienvenue chez les Ch'tis is gemaakt door de populaire komiek Danny Boon en hij speelt er als anti-held zelf een hoofdrol in. De film maakt korte metten met vooroordelen over het noorden en zet er nostalgie naar het Frankrijk van ooit voor in de plaats. Het is het verhaal van een postbode uit het zuiden (Kad Merad) die door zijn baas naar Picardië wordt gestuurd en, nadat hij het typische accent ch'ti begrijpt, mensen leert kennen die hun hart openen voor een vreemdeling. De noorderlingen blijken erg mee te vallen en het is er ook niet zo koud. Hij wordt dikke vriend van zijn collega (Danny Boon), leert friet met frikandel eten en gaat ch’ti praten. Een goed einde is verzekerd en 20 miljoen Fransen weten nu dat de Ch’tis, zoals de regionale bewoners heten, hele vriendelijke en innemende mensen zijn.

Ch'ti is een dialect waarvan de officiële naam Picard is. Het woord chti of chtimi zou in Wereldoorlog 1 zijn gebruikt door de poilus, Franse soldaten die het leerden op het slagveld in Noord-Frankrijk. Het woord kwam voort uit de dialoog: “Ch’est ti ? Ch’est mi” (Ben jij dat? Ja dat ben ik.).

Alle kranten en weekbladen proberen nu te doorgronden wat het succes van de film is. Want de Ch'tis worden neergezet als boeren, ze drinken, zijn luidruchtig, praten als een idioot en lijken in de jaren vijftig te leven. Het is een Frankrijk zonder allochtonen, een Frankrijk dat niet bestaat en nooit bestaan heeft maar kennelijk wel in het collectieve geheugen leeft. Danny Boon prikt recht in de behoefte aan vroegere zekerheden in een tijd waarin het leven volgens France d'en bas bedreigd wordt door mondialisering en verharding.

Danny Boon (links) en Kad Merad

Een film over een dorpje zonder geweld, werkloosheid, smerigheid of racisme en over mensen die met weinig tevreden zijn. Een ideaal Gallisch dorpje dat zich net als Asterix en Obelix verzet tegen de boze buitenwereld. En waar veel gelachen wordt.
Een dorpje dat helaas buiten de bioscoop niet te vinden is, ook niet in Bergues.