Elysée

Mocht je ooit de behoefte krijgen met een vliegend tuig boven dit pandje te komen, bovendien op deze hoogte, geniet er dan van want het is met 100% garantie je laatste avontuur. Dikke kans dat een Mirage van de Force de France je feestje verstoort of veel erger. In het luchtruim boven deze plek ben je vogelvrij, zeker wanneer de bewoner thuis is. Niet dat dat vaak gebeurt, want Monsieur le Président heeft peper in zijn republikeinse cul. Net terug van een avontuur met opwindende mannenverslindster Carla in een verre woestijn, of we zien Sarko vandaag weer in een luxe Arabische setting uitgebreid een zaal abaya's uitleggen hoe geweldig hij bezig is. Intussen liggen, niet ver van de Champs Elysées, de paparazzi in de rue du Faubourg Saint Honoré bij nummer 55 tussen de struiken om dè foto van het jaar te maken.

In 1718 verkoopt architect Armand Mollet een lapje grond langs een toen nog landelijk weggetje naar het verdwenen dorpje Roule. Koper is Henri La Tour d'Auvergne comte d'Evreux. Onder voorwaarde dat Mollet er de nieuwe résidence voor de familie mocht bouwen. In 1722 is het paleis gereed. Na Henri's dood wordt de maitresse van Louis XV er geparkeerd, madame de Pompadour, en ook prinses Bathilde woont er een tijdje. De Italiaanse ijsboer Velloni kruipt er na de Révolution in, maar pand plus jardin à la française wordt staatsbezit in 1816.

Bij het ontstaan van de Tweede Republiek in 1848 is het Palais de l’Elysée de residentie van president Louis Napoléon Bonaparte. Al zijn opvolgers hebben het als woon- en werkplek gebruikt. Het officiële deel van het Elysée is nu nationaal monument met een groot aantal salons met historische waarde. De privé-vertrekken worden door de nieuwe bewoners steeds zelf ingericht. Frankrijk wacht dus in spanning wat Carla er van gaat maken. Wordt 't Louis Quinze of toch IKEA?

Het duo Sarko-Bruni hoeft overigens niet steeds thuis te zitten. De reisdrift van Nicolas kan ook in Frankrijk zelf bevredigd worden. Is het hen plots teveel dan kan het koppel terecht in buitenhuisjes als het Fort de Brégançon bij Marseille, het Château de Rambouillet, de presidentiele villa in Souzy-la-Briche zuid van Parijs en voor een romantische wandeling het park van Domaine de Marly bij Versailles.

Overigens ligt achter dit Parijse hekje ook een niet onaardig tuintje om even te ravotten...

Vreemd

Franse geschiedenis is, zoals in vrijwel alle landen, vooral het verhaal van vorsten en hun families, geleerden, kunstenaars, de helden èn de schoften. De elite waarvan chroniqeurs het nodig vonden om voor het nageslacht bewaard te blijven. Maar meer dan in die andere landen zijn hier vele opwindende hoofdstukken gewijd aan de koninklijke maîtresse. De buitenechtelijke minnares of bijzit, zoals het in oude stukken ook heet. Sommige van die dames zijn beroemder geworden dan hun vorstelijke berijder.
Het beste voorbeeld is wellicht Madame de Pompadour, die het bed deelde met Louis XV. Tenminste, wanneer hij niet druk was met het verwekken van 11 kinderen bij zijn Poolse bruid Maria Leszczyńska.
Letterlijk staat maîtresse voor "meesteres" in de betekenis van schooljuffrouw. Want de Franse taal leert men het beste in bed, zo gaat het verhaal. Jeanne-Antoinette Poisson, zelf buitenechtelijk dochter van een adelijk heer, werd in 1745 bij Louis XV aangeprezen als courtisane. Louis was op dat moment een tikkie sneu, want zijn tweede maîtresse was vlak daarvoor overleden. In februari mocht de 24-jarige en fraai uitgevoerde Jeanne-Antoinette verschijnen op een gemaskerd bal aan het hof.
Nog geen maand later was het maskers af, helpers weg en kroop ze onder de lakens bij de koning. Deze kocht voor haar wat huizen in Versailles en gaf zijn nieuwe lief de titel Marquise de Pompadour. Op 14 september 1745 werd ze officieel benoemd tot minnares, zo ging dat in die tijd.

Maar ook de République kent verhalen over vreemdgaande prominenten. François Mitterand, de overleden socialistische president van 1981 tot 1995, had zelfs een buitenechtelijke dochter in Avignon, de nu 33-jarige schrijfster Mazarine Pingeot.
Toen in 1994 het blad Paris-Match haar bestaan aan het licht bracht, reageerde Mitterrand met de koninklijke uitspraak "et alors?". Hij werd ervoor door links en rechts bewonderd, openlijk of besmuikt al naar gelang de politieke voorkeur.

Overigens zou de Nijmeegse wethouder Depla, ook een socialist, zijn oraal avontuur zeker niet in Frankrijk hebben kunnen genieten. Een Frans gemeentehuis heeft doorgaans geen fietsenhok...