Cathédrale du Champagne

Misschien is Mercier niet de beste, wel de meest verkochte champagne in Frankrijk. Een merkbekendheid die klinkt als een klok, na ruim 100 jaar nog steeds met dank aan oprichter Eugène Mercier uit Epernay. Hij vertrok in 1858 op 20-jarige leeftijd uit de ouderlijke épicerie en wierp zich op een markt die op dat moment werd gedomineerd door de weduwen Cliquot en Pommery. Dames van de oude stempel, passend bij het chique imago van de bubbeltjes. Maak die van Mercier toegankelijk voor de massa, was zijn simpele credo.

Eugène bleek een man van grote ideeën, met een even grote neus voor het begrip marketing avant la lettre. In zeven jaar tijd bouwde hij een ondergrondse kelder in Epernay met 47 tunnels, totaal 18 kilometer.

Niet alleen voor productie en opslag, ook voor publiek. In 1871 regelde hij voor de toenmalige president Sadi Carnot een rondleiding met paard en wagen door de met fakkels verlichte kelders. De kranten stonden er vol van.

Maar onsterfelijk werd hij in 1889 met zijn Cathédrale du Champagne. Jarenlang waren 150 Hongaarse eiken in het geheim omgetoverd tot een gigantisch wijnvat met een capaciteit van 213.000 flessen. Het duurde twee jaar voor de 1600 hectoliters beschikbaar waren om het vat te vullen en de journalisten het gevaarte konden bezoeken.

Op 16 april 1889 werden de muren van de werkplaats gesloopt, een dag later was het vat klaar voor transport naar Parijs. Het duurde 8 dagen en nachten om met 24 ossen uit de Morvan en 18 paarden de reis te voltooien. Onderweg stortten twee bruggen in, werden andere beschadigd, straatverlichting en gevels gehavend en 5 huizen gekocht om af te breken. Maar toen stond het gevaarte dan ook op de grote wereldtentoonstelling in de hoofdstad.

Hoewel het 20-tons vat werd overschaduwd door de belangrijkste attractie, de Eiffeltoren, kreeg Mercier enorme publiciteit. Daarna ging La Foudre terug naar Epernay, waar de inhoud nog tot 1947 werd gebruikt voor het mengen van de jaargangen.

De voormalige Hongaarse eiken staan sindsdien op een prominente plek in het huis Mercier.

Winnaar

Niets is leuker voor aankomende architecten dan iets te bedenken waarvan je vrijwel zeker weet dat het nooit gerealiseerd zal worden. Zo ook Jean-Maxime Rivière van de Ecole spéciale d'Architecture de Paris. Zijn inzending voor een wedstrijd om de Eifeltoren nieuw leven in te blazen kreeg desondanks de eerste prijs.


Hôtel de la Tour Eifel, was zijn opmerkelijke idee. Zin om in de toren te slapen? Een mozaïek aan kamers is de oplossing, verbonden door liften en met ramen van verschillend gekleurd glas.
Behalve kamers ook tuinen en openbare ruimten met fantastisch uitzicht op de hoofdstad.
Een mooie droom...