3 juli 2007

Minou

Onze kat heet Minou, maar dat schijnt fout te zijn. Het is een zij (hoewel ontdaan van de belangrijkste delen onder de motorkap) en volgens Fransen moet ze dan Minette heten. Maar ja, ze luistert nu naar Minou en dus houden we 't maar zo.

Ze is aan komen lopen. Of liever gezegd, gedumpt voor het tuinhek. Ze liep het terras op en besloot dat ze hier maar moest blijven. We hebben twee dagen aangedrongen om op te stappen. Geen eten gegeven, nog een keer met een plens water geprobeerd (foei...), maar ze zag ons wel zitten.

Voor de gastvrijheid beloont ze ons vrijwel dagelijks met een kadaver voor de deur. Vooral in deze tijd, met alle jonge vogels, is het raak. We kunnen zo langzamerhand wel een dekbed vullen met de veren. Maar ook muizen, hagedissen, een jonge haas, een slangetje.

Toen ze nog klein was heeft ze dat allemaal ontdekt. De patrijs die neerstreek was nog te groot, maar al snel begon de stroom op gang te komen. Alleen in de winter houdt ze 't even voor gezien. Te koud 's nachts en misschien ook te weinig feest in de tuin.

Minou mag blijven, maar na de nachtelijke jacht is het regelmatig kotsen geblazen. Het liefst binnen. Als een extra bedankje. Ze schijnt het niet prettig te vinden, gezien de geluiden die ze erbij maakt. Ze doet het echt alleen voor ons...

2 reacties:

Op 4 juli 2007 om 20:52 , Anonymous Anoniem zei...

onze poes is ook een groot jager ,maar toen zij probeerde een paard door het katteluik te trekken toen was voor ons de maat vol. tot onze grote verbazing kwamen eerst de lippen van het paard naar binnen en daarna de rest ,maar bij de schouders bleef het steken,toen hebben wij ingegrepen want je kunt zo'n beest toch niet laten lijden,nee toch

 
Op 4 juli 2007 om 20:53 , Anonymous Anoniem zei...

oh ja joss natuurlijk

 

Een reactie plaatsen

Aanmelden bij Reacties plaatsen [Atom]

<< Homepage