Massaal alcoholmisbruik zorgde eind 19e eeuw voor talloze, vaak gewelddadige en zelfs dodelijke familiedrama’s. Daarbij kreeg vooral het anijsdrankje de schuld. Het zou hallucinerend zijn en voor hersenbeschadiging zorgen, wat tot nu toe nooit afdoende wetenschappelijk is bewezen. Wel dat er destijds illegaal kopersulfaat aan werd toegevoegd, voor een mooiere kleur.
Henri-Louis Pernod maakte het eerste groene drankje in 1805. Hij had het recept gekocht van de Franse arts Pierre Ordinaire, die te paard zijn wondermiddelen in de Zwitserse Jura aan de man bracht. Het werd vooral populair onder kunstenaars, die het als Fée Verte een belangrijke bron van inspiratie noemden. Vincent van Gogh zou er zijn gele periode aan over houden en Ernest Hemingway moet For whom the bell tolls onder invloed geschreven hebben. Andere beroemdheden als Charles Baudelaire, Guy de Maupassant, Édouard Manet, Oscar Wilde en Paul Verlaine konden ook niet van de absint afblijven.
Na het verbod gingen de grote producenten over op de mildere anis (Pernod) en pastis (Ricard). Pas in 1988 mocht de oude methode weer gebruikt worden, echter zonder de beladen naam absint. Volgens origineel recept, maar met het etiket liqueur aux plantes d’absinthe. Wijzer geworden mag het nu weer gewoon absinthe heten.
Doe 't net als de kenners, volgens dit ruim 100 jaar oude ritueel met een suikerklontje. Misschien krijg je met een beetje geluk ook artistieke inspiratie. Wanneer je dan morgen wakker wordt met een knallende kater plus vrolijk vers, briljant boek of nog druipend doek, heeft 't gewerkt.
Santé!
Meer absint op http://www.museeabsinthe.com/


Geen opmerkingen:
Een reactie posten
sorry voor de verificatie, het houdt spam tegen