Vuurtoren

Eigenlijk was het bedoeld als vuurtoren aan de noordelijke ingang van het nieuwe Suezkanaal, dat in 1867 werd opgeleverd door Ferdinand de Lesseps. De Franse beeldhouwer Auguste Bartholdi heeft vergeefs geprobeerd het idee te slijten aan de Turkse onderkoning van Egypte, maar Ismail Pasja hapte niet. Terug in Parijs kreeg Edouard de Laboulaye, politicus en hoogleraar, lucht van het project en stelde met succes voor het Statue de la Liberté als geschenk van het Franse volk te sturen naar de honderdjarige Verenigde Staten van Amerika (1876). Ruim 100.000 geldgevers, van kleine gemeenten tot rijke filantropen, brachten 400.000 francs bij elkaar, de resterende 600.000 kwamen uit de staatskas.

In 1871 kreeg Bartholdi dus opdracht om rond het stalen geraamte van Gustave Eiffel (die van de latere toren) een passende koperen ombouw te fabrieken. Het werd de bekende dame met fakkel, gehuld in draperieën en gekroond met een zevenpuntige ster, symbool voor de zeven continenten en oceanen.
De uit Colmar (Haut-Rhin) afkomstige kunstenaar zou met meerdere modellen hebben gewerkt en het verhaal gaat dat ook mama Bartholdi menig uurtje met de rechterarm omhoog moet hebben gestaan.

Midden in Parijs werd het 46 m hoge gevaarte in elkaar gezet, maar bij de viering in 1876 kon men in New York slechts arm en fakkel voor 50 dollarcent bewonderen. Tegenslagen zorgden voor verdere vertraging en pas op 17 juni 1885 kwam het restant (350 onderdelen in 214 kisten) met het Franse fregat Isère in New York aan. Intussen hadden de Amerikanen zelf gezorgd voor de 47 m hoge sokkel op het tegenwoordige Liberty Island.

Van 1886 tot 1902 heeft het Vrijheidsbeeld als echte vuurtoren van de haven van New York gediend, tegenwoordig is de verlichte vlam voorzien van bladgoud. Op het Île des Cygnes in de Seine, vlak bij de Parijse Eiffeltoren, staat ook sinds 1885 een replica van ruim 11 meter.