De vreemdeling

Bijna 50 jaar na zijn dood staat plotseling schrijver-filosoof-journalist Albert Camus volop in de schijnwerpers. Niet omdat Frankrijk onder Sarkozy in de ban zou zijn van het absurdisme en pacifisme van de in Algerije geboren Nobelprijswinnaar (1957). Ook zijn tragische dood in 1960 door een auto-ongeluk op weg van Parijs naar zijn woonplaats Lourmarin in de Vaucluse, geeft geen aanleiding tot opzienbarende nieuwe feiten.

Nee, het is het opmerkelijke gedrag van Sarkozy zelf die Camus op de voorpagina's brengt. De hoofdbewoner van het Elysée staat niet echt bekend om zijn passie voor cultuur, behalve dan voor een zangeresje uit een rijke Italiaanse familie. Ooit pochtte hij zelfs nooit een boek te lezen. Vriend en vijand waren dan ook verrast toen hij, zonder enige uitleg, aankondigde de as van de schrijver over te willen brengen naar het Parijse Pantheon, het mausoleum voor de grote namen uit de Franse geschiedenis.

Omdat Camus anno 2009 beslist anti-Sarkozyist genoemd zou worden, wordt het besluit van de president belachelijk genoemd. Ook zoon Jean Camus vindt het een misverstand en is tegen. Anderen vinden het schandalig omdat Camus al bij zijn leven werd verketterd vanwege zijn passieve houding in het Algerijnse conflict. Met één oog naar het voorjaar doorzag de ultra-rechtse Jean-Marie Le Pen zijn aloude rivaal: "Dit is een electorale keuze".

Vier maanden voor de regionale verkiezingen, waarbij zijn partij volgens de peilingen waarschijnlijk een nederlaag zal lijden, omarmt Sarkozy de cultuur om zijn imago op te poetsen. De kennelijk toevallige keuze om dat te doen met een uit Algerije gevluchte pied noir, bovendien schrijver van 'De vreemdeling', brengt Camus plots tot leven. Midden in het debat over de ook in Frankrijk op de tocht staande nationale identiteit.