Karel

Dat Romeinen hebben gezorgd voor wijnbouw in de Midi is genoegzaam bekend. Maar na hun vertrek uit de geschiedenis werd er niet veel meer van gehoord. In het donkere deel van de middeleeuwen scheen ook weinig licht op de godendrank. We moeten wachten tot kerstdag van het jaar 800 wanneer in Rome de Frankische vorst Charlemagne (Karel de Grote) tot keizer wordt gekroond. Een liefhebber van een goed glas, volgens de kronieken. Eenmaal de baas in Europa schudde hij de wijnboeren flink wakker, te beginnen in de buurt van zijn nieuwe kasteel in Ingelheim aan de Rijn. Met kennersblik liet hij wijngaarden aanleggen op de steile hellingen van de plaatselijke Johannisberg. Het begin van wijnbouw in de Rheingau.


In Frankrijk, waar hij al in 771 op het schild werd gehesen, had hij dat kunstje eerder geflikt. Hij ontdekte in de Bourgogne een puike plek op de ook al steile heuvel van Corton. De bovenste kalkachtige hellingen schonk hij aan de abdij van Saulieu. De wijn daar heet nog steeds Corton-Charlemagne. In de streek circuleert de anekdote dat Karel ook voor de eerste witte wijn heeft gezorgd, omdat de rode vlekken maakte in zijn witte baard.


Zeker waar is dat hij als keizer wetten heeft uitgevaardigd voor de hygiëne bij het wijn maken. Van hem stamt het verbod om de druiven niet met voeten te treden, hoewel het nog honderden jaren zou duren voordat dit folkloristische gebruik werkelijk verdween. Ook verbood hij de opslag van wijn in dierenhuiden en gaf wijnboeren het recht een groene tak op te hangen om zo hun jaargang rechtstreeks aan passanten te verkopen. Nog steeds te zien in bijvoorbeeld Wenen, waar een Heurige (wijntaveerne) een gebogen tak aan de gevel heeft.

Desondanks luidt het gezegde: goede wijn behoeft geen krans of à bon vin, point d'enseigne!