Dan valt het oog op een foto van La Mer de Glace bij Chamonix. De gigantische gletsjer van de Mont Blanc. Langzaam door eigen zwaarte van een bergrug afschuivende ijsmassa, zegt het woordenboek. Zomers plaatje uit 1916, niet zo best, maar de massa van formaat is goed te zien. Steekt boven de trein uit. De beschrijving meldt een natuurverschijnsel van 200 meter dik en wel 12 kilometer lang.
Chamonix doet alsof er niets is veranderd. In ronkend pr-jargon is de gletsjer nog steeds vreselijk lang en de diepte impressionante als nooit tevoren. Duizenden skiërs zoeven over de ijsvlakte naar beneden tot het stationnetje van Montenvers, klopt een folder de waarheid op.
Een foto zegt meer dan duizend woorden, leerde je vroeger als leerling-journalist. Om al te hoge verwachtingen van je pennevruchten in de kiem te smoren. Het is waar, kijk maar.
Plaatje uit 2001. De laatste 50 jaar 2 kilometer korter geworden. Sinds 1982 wordt dat steeds meer. De temperatuurstijging in de Alpen is zelfs hoger dan elders. Scheelt wel 25 procent. Hoe dat komt is nog niet duidelijk. Bomen rukken op, de sneeuwgrens schuift omhoog. De indrukwekkende gletsjer Saint Sorlin, boven de vallei van Oisans in de buurt van Alpe d'Huez, bestaat in 2100 niet meer wanneer het zo doorgaat. Een tikkie erger en ook de Mont Blanc is zijn glijbaan kwijt. Dus dramatisch tekort aan water en dito grote droogte. Hannibal zou er van smullen, kon ie zo met zijn olifanten door de lege Rhône.
Merde Glace! zomer 2007
Mijn eigen bijdrage vandaag geschat op een piepkleine minifractie van een micrometer, maar toch...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
sorry voor de verificatie, het houdt spam tegen