Cijfers

Het laatste bevolkingsonderzoek in de Gard in 1999 telde 623.058 inwoners, waarvan ruim 265.000 'actieven'. Wat de rest precies deed, geen idee. Waarschijnlijk horen daar ook al die vutters uit NL bij, al hoor je hier iedereen vooral zeuren dat ze 't zo druk hebben. Zelf voelen we ons zalig inactief. Op vragen wat we hier nu precies uitspoken, is het antwoord simpel: niks, maar wel intensief. Dat je daarmee de zaak hier aardig kunt rekken blijkt uit de 23% hier bivakkerende 60-plussers tegen een landelijk gemiddelde van 21%. Overigens meer vrouwen dan mannen, maar dat geldt voor heel Frankrijk.

Het grootste bedrijf in omzet van dit departement is Royal Canin in Aimargues. Dat is geen fokkerij van koninklijke konijnen, maar een nering in katten- en hondenbrokken. Gezien het aantal buikschuivertjes met of zonder strikjes om ons heen een gouden handel. Er valt daar per jaar dan ook ruim 500 miljoen euro in de kassa.
Op ruime afstand is Bigard Nîmes tweede. Ook daar verwerken ze vlees tot hapklare brokken, maar plakken er een gourmand-sticker op zodat het geschikt is voor het baasje. Het podium is compleet met Conserves-France in St.Mamet waar ze de hele handel in blikken verstoppen. Het beeld dat Frankrijk zijn brood verdient met eten en drinken klopt dus zeker voor de Gard, want in de top tien zien we nog een aantal smakelijke namen.

Toeristen hebben ook ontdekt dat het hier aangenaam toeven is. De Gard heeft 4801 hotelkamers in de aanbieding en ruim 20.000 plekken waar je met tent, caravan of campingcar de nacht kunt doorbrengen. 61% van de gasten komt uit Frankrijk zelf, het merendeel daarvan weer uit de regio of van Parijs en omstreken. Van de buitenlanders laten les Hollandais de rest een straatlengte achter. Vorig jaar noteerden hotels en campings 556.858 overnachtingen met een NL-paspoort, vooral op campings. Goede tweede de Belgen, maar die halen nog niet de helft.

Zijn de Fransen dus blij met ons? Dat valt te betwijfelen. Gemiddeld geeft een toerist in de Gard 47 euro per dag uit. Italianen en Zwitsers zitten daar dik boven, met hun gewoonte om uitgebreid gastronomisch te buffelen. Een goedkoop kamertje, maar wel het mooiste menu en een uitgelezen wijn. Een maaltijd is tenslotte geen straf, maar een hemelse genieting. Spanjaarden spannen echter de kroon. Met stip bovenaan nadat ze per dag 76,40 hebben uitgegeven. En jawel, onderaan bungelend de zuunige Ollander die met moeite per dag 39,90 uit de knip trekt.
Da's al gek genoeg, hoor je ze zeggen.

De mythe van caravans die door de hoeven zakken, beladen met een mud aardappelen, voor 3 weken ingeblikte woensdag-gehaktdag ballen, de weekaanbieding heerlijk heldere 5-litervaatjes, een kotterlading vacuumverpakte Hollandse nieuwe met uitjes en drop en stroopwafels voor een weeshuis, staat dus fors overeind.