De Jeudis de Sauve, vier donderdagavonden in juli en augustus. Aangekondigd op de campings in de buurt. Gisteren een niet te missen start met een half uurtje rock-métallique. Hetgeen de locale bevolking deed besluiten toch maar even verderop een ballon te nuttigen. Een klein clubje jongeren doorstond het geluid op jetsterkte, maar het communiceerde niet echt op het pleintje bij de mairie.
De reggae-band daarna loste dat tropisch op. Het Caraïbische ritme bracht snel een boel volk op de been. De restaurantjes serveerden de toeristen vlot het laatste toetje en binnen de kortste keren was het bewegen geblazen, waarbij de muzikanten de vorm bepaalden. Soepel uit de heupen of voluit springen en alles daartussen. Bij het tweede nummer werd al massaal gedanst, een record voor Sauve.
Het verloop leek voorspelbaar, tot een aantal Franse meisjes het pleintje betrad. Vriendinnetjes, klasgenootjes, in ieder geval bekend met het gedrag van hun mannelijke dorpsgenoten. Zij mengden zich onder de jongens, kusje hier, knuffeltje
De British girls duidelijk overtroefd, niet vertrouwd met het bijna natuurlijke gemak waarmee hier het hormonale verkeer in de gewenste banen wordt geleid. Zij hielden het maar op samen dansen. Lichtelijk teleurgesteld en zichtbaar verlangend naar de inmiddels ontblote tors van de muzikant.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
sorry voor de verificatie, het houdt spam tegen