Soto Ayam

Gisteren een stukje Azië in de Gard. Uitgenodigd door lieve mensen in Lédignan, waar ze net iets meer brievenbussen hebben dan in ons dorpje. Vrienden die jarenlang over de wereld hebben gezworven. In het natte spoor van stoere Nederlandse baggermannen. Ook in Frankrijk. Praten dus nostalgisch over de zelf uitgegraven haven van Fos bij Marseille. Huren een vliegtuigje om dat nog een keer uit de lucht te zien. Baggerden in Indonesië, waar ze ook op retro-bezoek zijn geweest. Op Java leerden ze van hun kokkie hoe die pittige potten uit de Gordel van Smaragd op tafel moeten.

Soto Ayam, misschien het best te omschrijven als maaltijdsoep met kip. Maar dat klinkt weer zo Hollands. Je vult je bord met gekookte rijst, fijn gesneden groenten als bosuitjes, prei, koriander, een berg gesnipperde knoflook, taugé, gebakken uitjes, wat zoete ketjap en verschillende soorten sambal. Misschien heb ik wat gemist, maar zo klinkt het al lekker pedis.
Dan komt het geheim: een forse, met oosterse kruiden opgepimpte bouillon. Daarin stukjes licht aangebraden ayam. Dat giet je over de inhoud van je bord. Alles even aan elkaar laten wennen en dan aanvallen. Kroepoekje erbij, glas koel bier en je waant je op Java.

Vooral wanneer de verhalen komen. Wellicht aangedikt door de jaren en alcohol, maar wie tilt daaraan. Over het leven met bedienden in huis. Erg makkelijk, maar je bent nooit alleen. Over de hitte, de markten, de gerechtjes die op straat worden uitgevent, de inheemse bazen die veel erger zouden zijn dan de vroegere kolonialen. Over kollega's, zoals de stortbaas die zijn klus geheel op eigen wijze invulde. Eén van de koelies had hij vrijgemaakt om zijn soto ayam te koken en elke dag zijn rug te wassen...

Goeie ouwe tijd toean